Bugün neye itibar edeceğimiz çok önemli. Çünkü insanlık, Allah ile değil, Allah’ın kendisi ve kitabıyla anlatıldığı yerlerle doğru yola ulaşır.
Kur’an sadece bireysel bir rehber değildir; aynı zamanda bir toplumun nasıl yaşaması gerektiğini öğreten ilahi bir ölçüdür. Çünkü insan, yaratılışı gereği toplumsal bir varlıktır. Yani yalnız başına yaşamak için değil, bir arada yaşamak için yaratılmıştır. Dolayısıyla bireyin ahlakı ne kadar önemliyse, toplumun düzeni de o kadar önemlidir. Kur’an, bu iki alanı birbirinden ayırmaz; hatta biri olmadan diğerinin de eksik kalacağını vurgular.
Kur’an’ımız elimizden mi alındı?
Hayır, alamazlar! Çünkü Allah, onu koruma altına aldığını söylüyor:
Kardeşim, bir şeyi düşündün mü hiç: Belki de şu anda yaşayan bir ölü olabilirsin. Nefes alıyor, hareket ediyor, işine gidiyor, ibadet ediyorsun ama belki de ruhen ölmüş gibisin. Kur’an bu ihtimali çok ciddiye alıyor. Çünkü biz ölüyü sadece mezarda arıyoruz. Oysa Kur’an’a göre bazı insanlar hayatta oldukları hâlde kalpleri ölüdür.
Bugün İslam adı altında anlatılan pek çok inanç ve uygulama, Allah’ın kitabı olan Kur’an’dan değil; Resul’e atfedilen, doğruluğu şüpheli hadislerden gelmektedir. Oysa Kur’an, apaçık, eksiksiz ve detaylı bir kitaptır. (Enam 114)
“Ona, ancak arınmış olanlar dokunabilir.” (Vakıa 56:79)
Bu ayet, Kur’an’ın anlaşılmasıyla ilgili en çok yanlış anlaşılan ifadelerden biridir. Geleneksel yorumlara göre bu ayet, abdestsiz birinin mushafa dokunamayacağını söyler. Ancak ayetin bağlamı ve Kur’an bütünlüğü içinde anlamı çok daha derindir. “Dokunmak” burada fiziksel değil, kavramsal bir yaklaşımı anlatır: Anlamak, içselleştirmek, idrak etmek.