Sabır, yalnızca susmak, beklemek veya katlanmak değildir. Sabır; zorluk karşısında dağılmamak, hak olandan vazgeçmemek ve umudu diri tutmaktır. Kur’an, sabrı pasif bir bekleyiş değil, güçlü ve bilinçli bir duruş olarak anlatır.
Sabır denildiğinde birçok insanın zihninde susmak, beklemek, sineye çekmek ya da çaresizce katlanmak gibi anlamlar oluşur. Oysa Kur’an’ın anlattığı sabır bundan çok daha derin, canlı ve güçlü bir kavramdır. Sabır; haksızlığa razı olmak değil, hakka bağlı kalmaktır. Zorluk karşısında dağılmamak, acı karşısında yönünü kaybetmemek, gecikme karşısında umudu terk etmemektir.
İnsan, dünya hayatında çoğu zaman yaptığı tercihlerle yüzleşmeyi erteler. Oysa Kur’an’a göre diriliş günü, ertelenmiş tüm gerçeklerin açığa çıktığı kesin bir buluşma anıdır. Bugün, sadece bireysel hesaplaşma değil; aynı zamanda inkâr edenlerin kendi aralarında yaşayacakları çarpıcı diyaloglara da sahne olur.
Kur’an’da savaş konusu ele alınırken, bu kavram çoğu zaman yanlış anlaşılır. İnsanların zihninde savaş; yayılma, güç elde etme veya üstünlük kurma aracı olarak yer edebilir. Oysa Kur’an’ın ortaya koyduğu çerçeve bundan tamamen farklıdır. Kur’an’a göre savaş bir amaç değil; zorunlu bir savunma aracıdır.
Kur’an’a göre savaş, bir yayılma ya da çıkar elde etme aracı değil; zorunlu durumlarda başvurulan sınırlı bir savunma eylemidir. Savaşın meşru görülmesinin temel nedeni zulümdür. İnsanlar inançları nedeniyle baskı altına alındığında, yurtlarından çıkarıldığında veya hakları gasp edildiğinde, buna karşı mücadele etmek bir hak ve sorumluluk olarak ortaya konur.
İnsan ile ilim arasındaki bağ, Kur’an’da açık ve güçlü bir şekilde kurulmuştur. İnsan, sadece var olmakla değil; anlamak, düşünmek ve bilinçli yaşamakla sorumlu tutulur. Bu sorumluluğun temelinde ise bilgiye yönelmek vardır.