Hayatımız boyunca bize öğretilen en büyük yanlışlardan biri, Kur’an-ı Kerim’i düz bir metin, ayetleri ise birbirinden bağımsız, kopuk paragraflar gibi okumaktır. Bu hatalı bakış açısıyla yaklaştığımızda, zihnimizde ister istemez bazı soru işaretleri belirir. Hatta bazen öyle anlar olur ki, bir ayette gördüğümüz ölçü ile birkaç sayfa sonra okuduğumuz başka bir ölçü arasında derin bir tenakuz, yani çelişki olduğunu zannederiz.

Kur’an kendisini anlatırken kullandığı önemli kavramlardan biri “mesânî” kavramıdır. Bu kavram çoğu zaman “tekrarlanan” şeklinde çevrilir. Ancak Kur’an’ın bütününe bakıldığında mesânî, sadece tekrar anlamına gelmez. Çünkü Kur’an’da aynı konular bazen tekrar edilir, bazen karşıtlarıyla birlikte anlatılır, bazen de bir ayette kısa verilen bir konu başka bir ayette ayrıntılandırılır.
Allah şöyle buyurur:
“Allah sözün en güzelini, birbiriyle uyumlu ve mesânî olan bir kitap olarak indirdi…”
(Zümer, 39/23)

Hayatın en ağır, insanı en derinden sarsan anlarından biri hiç şüphesiz bir yakının ya da bir insanın ölüm haberini almaktır. Böyle bir acı karşısında dilimizden neredeyse otomatik olarak, adeta bir refleks gibi şu cümle dökülür: “Allah rahmet eylesin.” Bu, ilk bakışta son derece insani, nezaketli ve güzel bir temennidir. Ama hiç düşündün mü, Kur’an’ın inşa ettiği inanç sistemine göre bu dua herkes için aynı şekilde, fütursuzca söylenebilir mi? İşte tam bu noktada, kulun sınırını ve ölçüsünü bizzat Yüce Allah belirliyor. Duygularımızın veya toplumsal alışkanlıklarımızın bizi sürüklediği yer ile vahyin çizdiği kırmızı çizgiler her zaman örtüşmeyebilir.