İnsan, yaratılışı gereği mahremiyeti olan bir varlıktır. Her insanın kendisine ait bir dünyası, ailesi, evi, duyguları ve sırları vardır. Kur’an, sadece ibadetleri düzenleyen bir kitap değildir; aynı zamanda insanlar arasındaki ilişkileri de en ince ayrıntısına kadar düzenleyen ilahi bir rehberdir. Bugün toplumda yaşanan birçok huzursuzluğun temelinde, insanların birbirlerinin sınırlarını ihlal etmesi yatmaktadır. Oysa Allah, özel hayatın dokunulmazlığını açık hükümlerle güvence altına almıştır.

İnsan, yaratılışı gereği bir rehbere ihtiyaç duyar. Hayatın her alanında doğru ile yanlışı, hak ile batılı, adalet ile zulmü birbirinden ayırabilecek sağlam bir ölçüye sahip olmadığında, zamanla kendi arzularını ölçü edinmeye başlar. Tarih boyunca yaşanan sapmaların temelinde de bu gerçek vardır. Allah ise insanı başıboş bırakmamış, ona doğru yolu gösterecek vahyi indirmiştir. İşte Kur’an, bu ilahi rehberliğin son ve korunmuş kitabıdır.

İnsanlık tarihi incelendiğinde ilginç bir gerçek ortaya çıkar. Allah, her topluma hakikati bildiren resuller göndermiştir. Ancak zaman geçtikçe o toplumların önemli bir kısmı, kendilerine ulaştırılan vahyi olduğu gibi koruyamamıştır. Dikkat edilirse bu bozulma hiçbir zaman bir gecede olmamıştır. Kimse bir sabah kalkıp da “Artık Allah’ın dinini bırakıyorum.” dememiştir. Aksine insanlar, Allah’ın dinine bağlı olduklarını söylemeye devam etmiş; fakat zamanla dinin merkezine Allah’ın sözü yerine insanın sözü yerleşmiştir.

Cihad, İslam dininde önemli bir kavramdır ve genellikle yanlış anlaşılan bir terimdir. Cihad, yalnızca savaş veya şiddet anlamına gelmez; aynı zamanda bireyin kendini geliştirmesi, topluma faydalı olması ve Allah’ın rızasını kazanma çabasıdır. Kur’an-ı Kerim’de cihadın en büyük anlamı, insanlara doğru yolu göstermek ve onlara Kur’an’ı anlatmak olarak ifade edilmektedir.

İnsan, konuştuğunu anlamadığı bir kişiyle gerçek anlamda iletişim kurabilir mi? Bir mektubu okuyup içeriğini hiç anlamadan sadece seslendirmek, o mektubun verdiği mesajı almaya yeter mi? Günlük hayatta bunun yeterli olmayacağını hepimiz biliriz. Peki aynı durum, insanın Rabb’i ile kurduğu bağ için de geçerli değil midir?