Müslüman toplumda yaygın olan “Kur’an ve sünnet” anlayışı çoğu zaman dinin değişmez formülü gibi sunulur. Ancak Kur’an kendisini eksiksiz, ayrıntılı ve yeterli bir kitap olarak tanımlar. Bu nedenle dinin temel ölçüsünün ne olduğu yeniden düşünülmelidir.
Bugün Müslüman toplumun çok büyük bir kısmı dinini tarif ederken aynı cümleyi kuruyor: “Biz Kur’an ve sünnet üzere yaşıyoruz.”
Peki hiç düşündün mü…
Bu ifade gerçekten Kur’an’ın kurduğu din anlayışını mı temsil ediyor, yoksa zamanla oluşmuş geleneksel bir din dilini mi?
Kur’an’a göre ahiret hayatı mutlak adaletin gerçekleşeceği yerdir. Allah hiç kimseye zerre kadar haksızlık yapmaz. Bu yüzden insanların dünyadaki imanları, inkârları, niyetleri ve yaptıkları nasıl aynı değilse; ahirette görecekleri karşılıklar da aynı olmayacaktır.
Kur’an’a göre ahiret hayatı mutlak adaletin gerçekleşeceği yerdir. Dünya hayatında birçok şey eksik kalabilir. İnsan bazen yaptığı iyiliğin karşılığını göremez. Zalimler bazen güçlü görünür. Mazlumlar bazen sessizce yaşayıp gider. Ama Kur’an sürekli aynı gerçeği hatırlatır: Allah hiçbir insana zerre kadar haksızlık yapmaz.
Kur’an’a göre ölüm bir yok oluş değildir. İnsan için dünya hayatının sona ermesi ve ahiret sürecinin başlamasıdır. Dünya geçicidir; asıl kalıcı olan ise Allah’ın huzurunda başlayacak olan hayattır.
İnsan dünyaya bir kez gelir. Hayatı boyunca seçimler yapar, iyilik veya kötülük yönünde tercihlerde bulunur. Ölümle birlikte bu imtihan sona erer ve artık geri dönüş imkânı kalmaz.
İnsan ölümden neden korkar?
Çünkü çoğu zaman ölümü bir yok oluş gibi düşünür. Dünya ile bağı kopunca her şeyin biteceğini sanır. Oysa Kur’an’ın anlattığı ölüm, yokluk değildir. Tam tersine, örtülerin kalkmasıdır. Dünyada perde arkasında kalan hakikatin açığa çıkmasıdır.