Kur’an’da israf yalnızca fazla yemek yemek ya da gereksiz harcama yapmak değildir. İsraf; ölçüyü aşmak, dengeyi kaybetmek ve Allah’ın verdiği nimetleri bilinçsizce kullanmaktır. Bu yüzden insan sadece malını değil; zamanını, aklını, bilgisini, enerjisini ve ömrünü de israf edebilir.
Müslüman toplumda yaygın olan “Kur’an ve sünnet” anlayışı çoğu zaman dinin değişmez formülü gibi sunulur. Ancak Kur’an kendisini eksiksiz, ayrıntılı ve yeterli bir kitap olarak tanımlar. Bu nedenle dinin temel ölçüsünün ne olduğu yeniden düşünülmelidir.
Kur’an’a göre ahiret hayatı mutlak adaletin gerçekleşeceği yerdir. Allah hiç kimseye zerre kadar haksızlık yapmaz. Bu yüzden insanların dünyadaki imanları, inkârları, niyetleri ve yaptıkları nasıl aynı değilse; ahirette görecekleri karşılıklar da aynı olmayacaktır.
Kur’an’a göre ölüm bir yok oluş değildir. İnsan için dünya hayatının sona ermesi ve ahiret sürecinin başlamasıdır. Dünya geçicidir; asıl kalıcı olan ise Allah’ın huzurunda başlayacak olan hayattır.
İnsan dünyaya bir kez gelir. Hayatı boyunca seçimler yapar, iyilik veya kötülük yönünde tercihlerde bulunur. Ölümle birlikte bu imtihan sona erer ve artık geri dönüş imkânı kalmaz.
Kur’an’da anlatılan Nuh Tufanı, yalnızca geçmişte yaşanmış büyük bir felaketin hikâyesi değildir. Kıssa, insanın hakikate karşı tavrını, toplumların nasıl bozulduğunu ve vahiyden uzaklaşmanın sonuçlarını anlatan evrensel bir uyarıdır. Kur’an’ın anlatımında tufan; sadece suyun yükselmesi değil, insanın iç dünyasında başlayan sapmanın toplumsal bir yıkıma dönüşmesini temsil eder. Nuh’un gemisi vahyin rehberliğini, dağ ise insanın Allah yerine güvendiği sahte dayanakları simgeler. Kıssa boyunca insanın kibri, hakikati duymamakta […]
Bir caminin önünden geçerken önce kubbesine bakıyoruz. Yüksek mi, görkemli mi, taş işçiliği nasıl… Peki hiç kendimize şu soruyu sorduk mu: Bu cami kaç insanın derdine derman oluyor?
Kur’an mescitlerin imarından söz ederken tuğlayı, mermeri değil; imanı, salatı ve paylaşımı öne çıkarır: