Ay: Temmuz 2026

Bugün dikkat edersen insanlar “Allah’ı seviyorum” diyor ama hayatlarına baktığında o bağın zayıflığını hemen görüyorsun. Modern insanın iç dünyası darmadağın. Teknoloji gelişmiş, imkanlar artmış ama kalpler boşalmış. Çünkü insan, kendine en yakın olanı görmezden geliyor. Kur’an’ın söylediği o müthiş hakikati hatırlayalım: “Biz insana şah damarından daha yakınız.” (Kaf 16). Allah’ın bu kadar yakın olduğu bir varlık, nasıl oluyor da bu kadar uzak hissediyor?

Kur’an tek kitaptır, Allah tektir, din de tektir. Buna rağmen bugün İslam dünyasında sayısız mezhep, ekol ve birbirinden farklı din anlayışı bulunmaktadır. Aynı Kur’an’ı okuyan insanların birbirine zıt hükümler vermesi üzerinde ciddi şekilde düşünmek gerekir.

Bu farklılıkların en önemli sebeplerinden biri, Kur’an’ın önüne hadislerin geçirilmesidir. Hadislerin kendi aralarında çelişmesine, bir kısmının diğerini reddetmesine ve Allah’ın kitabından kesin bir delile dayanmamasına rağmen, birçok kişi onları sorgulamadan dinin kaynağı kabul etmektedir. Oysa Allah, doğru ile yanlışı ayıracak ölçünün Kur’an olduğunu bildirmektedir. Buna rağmen rivayetler, Kur’an’ın süzgecinden geçirilmek yerine çoğu zaman Kur’an, rivayetlerin süzgecinden geçirilmektedir. İşte asıl problem de burada başlamaktadır.

İslam, insanlara doğru yolu göstermek amacıyla gönderilmiş bir dindir. Bu dinin temel kaynağı ise Kur’an-ı Kerim’dir. Kur’an, Allah’ın kelamı olarak, insanlara hayatın her alanında rehberlik eder. Nahl Suresi 9’da belirtildiği gibi, “ALLAH’ın dininde yol göstermek ALLAH’a aittir.” Bu ifade, dinin özünün yalnızca Allah tarafından belirlendiğini ve insanlara doğru yolu gösterme yetkisinin O’na ait olduğunu vurgular.

Yunus meselesi yalnızca bir balık hikâyesi değildir. Kur’an’a göre, Yunus’un “yutulması”, insanın dünya nimetlerinin debdebesi arasında Allah’a yönelmekte zorlanması anlamındadır. Deniz altındaki balık alegorik bir semboldür; asıl vurgu, insanın kendini doğru yola yöneltme kapasitesini kaybetmesindedir.