İsraf denildiğinde çoğu insanın aklına yalnızca sofralarda artan yemekler gelir. Oysa Kur’an’ın ortaya koyduğu israf anlayışı bundan çok daha geniştir. Kur’an’da israf; ölçüyü aşmak, gereksiz tüketmek, nimetin değerini bilmemek, sınırı kaybetmek ve Allah’ın verdiği imkânları amaçsızca harcamaktır.
Gel bu meseleye en sade yerden başlayalım. Çünkü hakikat çoğu zaman karmaşık değildir; insanlar onu karmaşık hâle getirir. Allah, insanlığa çözümsüz bir din göndermedi. Aksine karanlığı dağıtmak, yönü kaybolanı yola çağırmak ve ölçüyü netleştirmek için vahiy indirdi.
Bugün Müslüman toplumun çok büyük bir kısmı dinini tarif ederken aynı cümleyi kuruyor: “Biz Kur’an ve sünnet üzere yaşıyoruz.”
Peki hiç düşündün mü…
Bu ifade gerçekten Kur’an’ın kurduğu din anlayışını mı temsil ediyor, yoksa zamanla oluşmuş geleneksel bir din dilini mi?
Kur’an’a göre ahiret hayatı mutlak adaletin gerçekleşeceği yerdir. Dünya hayatında birçok şey eksik kalabilir. İnsan bazen yaptığı iyiliğin karşılığını göremez. Zalimler bazen güçlü görünür. Mazlumlar bazen sessizce yaşayıp gider. Ama Kur’an sürekli aynı gerçeği hatırlatır: Allah hiçbir insana zerre kadar haksızlık yapmaz.
İnsan ölümden neden korkar?
Çünkü çoğu zaman ölümü bir yok oluş gibi düşünür. Dünya ile bağı kopunca her şeyin biteceğini sanır. Oysa Kur’an’ın anlattığı ölüm, yokluk değildir. Tam tersine, örtülerin kalkmasıdır. Dünyada perde arkasında kalan hakikatin açığa çıkmasıdır.
İnsan, tarih boyunca Nuh Tufanı’nı çoğu zaman yalnızca büyük bir su felaketi olarak okumaya alıştı. Oysa Kur’an kıssaları yalnızca geçmişte yaşanmış olayları anlatmak için verilmez. Kur’an, insanın değişmeyen yönünü, toplumların çöküş sebeplerini ve hakikatten uzaklaşmanın sonuçlarını göstermek için kıssaları anlatır.