Kategori: Makale

İnsan, dünyaya kendi isteğiyle gelmediği gibi ne zaman ve nasıl öleceğine de mutlak anlamda kendisi karar veren bir varlık değildir. Hayat da ölüm de insanın kendi mülkü değildir. İnsan, kendisine verilmiş bir bedenin ve ömrün sahibinden çok emanetçisidir. Bu sebeple insan hayatı üzerinde konuşurken önce şu temel gerçeği anlamamız gerekir: Hayat, insanın ürettiği, dilediğinde başlatıp dilediğinde sona erdirebileceği bir şey değildir. Hayat, Rabb’imizin verdiği bir emanettir.

İnsanlık tarihinin en çok merak edilen konularından biri yaratılıştır. İnsan nereden geldi? İlk insan nasıl yaratıldı? Hayat hangi aşamalardan geçerek meydana geldi? Bu sorular, tarih boyunca insanların zihnini meşgul etmiş, her toplum kendi bilgi ve inanç dünyasına göre cevaplar üretmiştir. Kimi yaratılışı sadece efsaneler üzerinden anlamaya çalışmış, kimi yalnızca bilimsel verilerle açıklamaya yönelmiş, kimi de geleneksel anlatıları sorgulamadan kabul etmiştir. Kur’an ise insanı, yaratılış konusunda hem düşünmeye hem de Rabb’inin kudreti karşısında kendi bilgisinin sınırlarını fark etmeye çağırır.

Evlilik, Kur’an’da yalnızca iki insanın bir araya gelmesi olarak değil, hayatın birlikte kurulması, sorumlulukların paylaşılması ve eşlerin birbirlerine huzur kaynağı olması şeklinde ele alınır. Bu nedenle mümin bir insanın evlilik konusunda öncelikle Kur’an’ın ortaya koyduğu ölçülere bakması gerekir. Konuyla ilgili ayetleri tek tek ele almak yerine Kur’an bütünlüğünde değerlendirdiğimizde, evlilikte temel ölçünün iman, ahlak, iffet, karşılıklı rıza ve hakka riayet olduğunu görürüz.

Geleneksel olarak her yıl büyük bir coşkuyla kutladığımız, akrabaları ziyaret edip kurbanlar kestiğimiz o dönemi düşünelim. Zihnimizdeki tüm kültürel kodları, çocukluğumuzdan beri bize anlatılan rivayetleri bir an için kenara bırakıp sadece elimizdeki rehbere, yani Kur’an’a odaklansak karşımıza nasıl bir tablo çıkar? Acaba Kur’an, bugün anladığımız ve uyguladığımız şekliyle bir “Kurban Bayramı” kurumu inşa ediyor mu, yoksa kurban ibadetini çok daha farklı bir bütünlük içinde mi ele alıyor?

Zina cezası denildiğinde bugün birçok insanın zihninde ilk olarak taşlayarak öldürme, yani recm cezası canlanıyor. Özellikle geleneksel din anlayışında recm, evli bir kadın veya erkeğin zina etmesi hâlinde uygulanması gereken dinî bir hüküm gibi anlatılıyor. Oysa burada çok daha temel bir soru sormamız gerekiyor: Bir hükmün dinî hüküm olabilmesi için kaynağı nedir?

Kur’an’ı Türkçe okuyan insanın imanının sarsılacağı, hatta meal okumanın insanı yanlış yollara götüreceği şeklinde bazı sözler söyleniyor. “Meal okumayın”, “Kur’an’ı herkes anlayamaz”, “Meal okuyan kafir olur” gibi ifadelerle insanların Kur’an’ın anlamından uzak tutulduğu görülüyor. Peki gerçekten Kur’an’ı anlayarak okumak insanın imanını sarsar mı? Bu sorunun cevabını insanların sözlerinde değil, Allah’ın kitabında aramak gerekir.