İnfak, Kur’an’ın insanlara kazandırmak istediği önemli ahlaki sorumluluklardan biridir. Ancak infakı yalnızca ihtiyaç sahiplerine yapılan gönüllü bir bağış olarak değerlendirmek, konunun özünü eksik anlamaktır. İnfak; insanın sahip olduğu malı nasıl değerlendirdiğini, başkalarının ihtiyaçlarına karşı nasıl bir tutum sergilediğini ve Allah’ın bildirdiği sorumlulukları ne ölçüde yerine getirdiğini gösterir. İnsan çalışıp kazanabilir, mal edinebilir ve geleceği için birikim yapabilir. Fakat bütün bunları yaparken yalnızca kendisini düşünmemeli, sahip olduğu imkânların başkaları açısından taşıdığı anlamı da göz önünde bulundurmalıdır.

Buhari’de yer alan bir rivayette kadınların akıllarının ve dinlerinin eksik olduğu ileri sürülür. Bu iddia açıklanırken, iki kadının tanıklığının bir erkeğin tanıklığına denk tutulması örnek gösterilir. (Buhari, Hayız, 6; hadis no. 304) Ancak burada önemli bir soru ortaya çıkıyor: Kur’an’da belirli bir işlem için düzenlenen tanıklık hükmünden hareketle, bütün kadınların aklının bütün erkeklerden eksik olduğu sonucuna varılabilir mi?

Günlük hayatımızda sıkça kullandığımız “Allahu Ekber” ifadesinin anlamını ne kadar düşünüyoruz? Bu söz geleneksel olarak “Allah en büyüktür” şeklinde çevrilir. Oysa Arapçada ekber kelimesi, bağlama göre “daha büyük” veya “en büyük” anlamına gelir. Burada önemli bir soru ortaya çıkar: “En büyük” demek, başka büyüklerin de bulunduğu düşüncesini beraberinde getirmez mi? Allah’ın eşsizliğini ve hiçbir varlığın O’na denk olmadığını kabul ederken, O’nun büyüklüğünü karşılaştırma bildiren bir kelimeyle anlatmak üzerinde düşünülmesi gereken bir konu değil midir?