İnsan, dünyaya kendi isteğiyle gelmediği gibi ne zaman ve nasıl öleceğine de mutlak anlamda kendisi karar veren bir varlık değildir. Hayat da ölüm de insanın kendi mülkü değildir. İnsan, kendisine verilmiş bir bedenin ve ömrün sahibinden çok emanetçisidir. Bu sebeple insan hayatı üzerinde konuşurken önce şu temel gerçeği anlamamız gerekir: Hayat, insanın ürettiği, dilediğinde başlatıp dilediğinde sona erdirebileceği bir şey değildir. Hayat, Rabb’imizin verdiği bir emanettir.

İnsanlık tarihinin en çok merak edilen konularından biri yaratılıştır. İnsan nereden geldi? İlk insan nasıl yaratıldı? Hayat hangi aşamalardan geçerek meydana geldi? Bu sorular, tarih boyunca insanların zihnini meşgul etmiş, her toplum kendi bilgi ve inanç dünyasına göre cevaplar üretmiştir. Kimi yaratılışı sadece efsaneler üzerinden anlamaya çalışmış, kimi yalnızca bilimsel verilerle açıklamaya yönelmiş, kimi de geleneksel anlatıları sorgulamadan kabul etmiştir. Kur’an ise insanı, yaratılış konusunda hem düşünmeye hem de Rabb’inin kudreti karşısında kendi bilgisinin sınırlarını fark etmeye çağırır.

Evlilik, Kur’an’da yalnızca iki insanın bir araya gelmesi olarak değil, hayatın birlikte kurulması, sorumlulukların paylaşılması ve eşlerin birbirlerine huzur kaynağı olması şeklinde ele alınır. Bu nedenle mümin bir insanın evlilik konusunda öncelikle Kur’an’ın ortaya koyduğu ölçülere bakması gerekir. Konuyla ilgili ayetleri tek tek ele almak yerine Kur’an bütünlüğünde değerlendirdiğimizde, evlilikte temel ölçünün iman, ahlak, iffet, karşılıklı rıza ve hakka riayet olduğunu görürüz.