İnsanın en temel sorusu şudur: “Bu evrenin bir yaratıcısı var mı?” Kur’an, bu soruya hem akla hem kalbe hitap eden deliller sunar.
Doğaya bak: Gece gündüzün ardı ardına gelişi, yağmurun yağması, toprağın canlanması… Bunların hepsi bilinçli bir düzenin işaretidir. Kur’an bunu şöyle dile getirir:
Şöyle bir soru düşünelim: Eğer tanrı birden fazla olsaydı, ne olurdu? Bu, sadece merak uyandıran bir soru değil, aynı zamanda Kur’an’ın üzerinde düşündürdüğü çok önemli bir mesele. Çünkü Rabbimiz bu konuyu hem akıl yürütmemizi sağlayacak hem de hakikati kavramamıza yardım edecek şekilde açıklıyor.
Şöyle bir soru üzerinde derinlemesine düşünelim: Eğer tanrı birden fazla olsaydı, şu an içinde yaşadığımız dünya, bastığımız toprak ve başımızı kaldırdığımızda gördüğümüz gökyüzü nasıl bir yer olurdu? Bu soru, insanlık tarihi boyunca filozofların zihnini kurcalayan alelade bir felsefi merak konusu değildir. Aksine bu, Kur’an’ın ısrarla üzerinde durduğu, insan aklını bizzat göreve çağırarak çözmesini istediği en temel varoluş meselesidir. Çünkü Rabb’imiz bu konuyu, sadece teorik bir inanç esası olarak önümüze koymuyor; bizzat gözümüzün önündeki kâinatı bir laboratuvar gibi kullanarak, akıl yürütme yöntemiyle hakikati kalbimize yerleştiriyor.
İnsan varoluşundan beri en temel sorularından birini sormuştur: “Ben nereden geldim? Bu evrenin bir yaratıcısı var mı?” Kur’an, bu soruya hem akla hem kalbe hitap eden cevaplar verir. Allah’ın varlığının delilleri göklerde, yerde, insanda ve tarihte apaçık şekilde sergilenir.
İnsanlık tarihinin en eski sorularından biri olan iyilik ve kötülüğün bir arada bulunması meselesi, felsefi bir merak olmanın ötesinde insanın anlam arayışının merkezinde yer alır. Hayatın rastgele bir süreç değil, bilinçli bir imtihan sahnesi olduğu gerçeği, bu iki zıt kavramın varlığını anlamlandırmanın ilk adımıdır. Kur’an merkezli bir perspektifle bakıldığında, zıtlıkların birbirini görünür kılması ve insanın özgür iradesiyle sınanması kötülüğün varoluşsal hikmetini açıklar.
İnsanlık tarihinin en eski ve en derin sorularından biri şudur: “Eğer iyilik varsa, neden kötülük de var?” Bu soru sadece felsefi bir merak değil, aynı zamanda insanın yaşadığı acılar, adaletsizlikler ve zorluklar karşısında verdiği doğal bir tepkidir.
Bir insan haksızlığa uğradığında, bir çocuk acı çektiğinde ya da dünyada adaletsizlik gördüğümüzde içimizden şu düşünce geçer: “Bu neden var?” İşte bu soru, bizi hem kendimizi hem de hayatın anlamını sorgulamaya götürür.