İnsan şu soruyu sormadan edemez: “Bir kitabın kutsal olduğunu nereden anlarız?” Daha da derine inersek soru şuna dönüşür: “Bir kitap kendi kendine ‘ben kutsalım’ diyorsa bu yeterli mi, yoksa bunu başka şeylerle mi doğrulamak gerekir?”

Birçoğumuz namaz kılarken seccadeye o kadar alışıyoruz ki, sanki ibadet yalnızca onun üzerinde yapılmak zorundaymış gibi bir izlenim oluşabiliyor. Günlük hayatın koşturmacası içinde temiz bir halı, evimizin huzurlu bir köşesi ya da doğanın kalbinde bir toprak parçası namaz için gayet yeterliyken, zihnimizde seccadeyi ibadetin ayrılmaz bir şartı haline getirebiliyoruz. Oysa Kur’an-ı Kerim’i incelediğimizde seccadeye dair hiçbir zorunluluk görmüyoruz. Namaz; bedensel şekillerin ötesinde, kulun kalbiyle Allah’a yönelmesi ve samimi niyetiyle değer kazanan bir ibadettir.

Kur’an’ın korunması sadece teorik bir kavram ya da teolojik bir iddia değildir; inanan her insanın hayatında somut karşılığı olan sarsılmaz bir gerçekliktir. Bizler bugün elindeki kitaba baktığında “Acaba bu söz gerçekten Allah’a mı ait, yoksa araya insan eli girdi mi?” şüphesini taşımayan şanslı bir ümmetiz. Çünkü bu kitabın muhafaza edilmesi, geçici bir topluluğun iradesine değil, bizzat alemlerin Rabb’inin iradesine bağlanmıştır.