Kardeşim, bir şeyi hiç düşündün mü: Ya aslında şu anda yaşayan bir ölüysen? Yani nefes alıyorsun, yiyorsun, içiyorsun, belki işe gidiyorsun, hatta ibadet bile yapıyorsun ama gerçekte ölü gibisin. Kur’an bu ihtimali çok ciddiye alıyor ve defalarca uyarıyor.
Şu ifadeye bak! Azgınlığın zirvesinde olan birine bile “yumuşak söz” tavsiye ediliyor. Bu, Kur’an ahlakının derinliğini gösteriyor. Düşün: Zalim, baskıcı, kibirli biri var karşında… Ama Allah diyor ki, bağırma, aşağılamaya kalkma. Belki içindeki o minicik vicdan kıpırdar, belki hatasını anlar. Bu, elçilerin yaklaşım tarzını bize öğretiyor: “Sertlik değil, hikmetli yumuşaklık.”
Kur’an’ı anlamaya çalışırken bazen bazı ayetler bizi zorlar. Hele ki geçmişte duyduklarımızla Kur’an’dakiler çatışıyorsa, işte orada durup düşünmek gerekir. Bugün birlikte Maide Suresi 38 ve 39. ayetlere bakalım. Hani şu çok konuşulan “el kesme” ayeti…
Kardeşim, Kur’an’da dinin sahibi ve hükmün tek sahibi sadece Allah’tır. İnsanların, hele hele din adına hüküm vermeye kalkışanların, Allah’ın sınırlarını aşmaması gerekir. Çünkü din, heveslere, kişisel görüşlere, geleneklere göre şekillenen bir şey değildir.
Kardeşim, şu soruyla başlayalım: Allah’ın dininde bir şeyh olur mu? Bir şıh, bir kutup, bir gavs? “Allah’tan başka dostlar edinenler…” (Şura 6) diye başlayan ayetleri okuyan biri için bu mümkün mü gerçekten? Hayır, çünkü İslam’da ne ruhbanlık vardır, ne ayrıcalıklı sınıf, ne de kimseye kutsallık atfedilir.
Kardeşim, artık yüksek sesle söyleme vakti geldi: İslam, saraylarda gösteriş yapanların değil; alın teriyle yaşayan, hakkı çiğnenmiş mazlumların dinidir. Ama bugün bu gerçek neredeyse tamamen tersine çevrildi. Din anlatanların makamları, arabaları, ofisleri, özel korumaları, protokol yerleri var. Peki ama bu neyin dini?