Kardeşim, camilerde çok nadir duyarsın bu soruyu: Mezhepler Kur’an’a göre caiz midir? Sanki İslam, Hanefî’siz, Şafiî’siz, Caferî’siz olmazmış gibi bir anlayış yerleşmiş. Oysa dönüp Kur’an’a baktığında, Allah’ın dini nasıl birleştirdiğini, insanların ise nasıl böldüğünü çok net görürsün.
Kur’an’ın en temel kavramlarından biri “hidayet”tir. Hidayet, doğru yol, hakka yönelme, Allah’ın gösterdiği istikamet üzere yaşama demektir. Yani insanın karanlıktan aydınlığa, sapıklıktan doğruya, cehaletten ilme çıkmasıdır. Hidayet, yalnızca bilgi değil, aynı zamanda kalbin Allah’a yönelmesi, aklın ve iradenin O’nun gösterdiği ölçülerle uyumlu hale gelmesidir.
Kardeşim, insana verilen en büyük nimetlerden biri hidayettir. Çünkü hidayet, insanın yolunu aydınlatan ilahi ışık gibidir. Onsuz kalan, karanlıkta yolunu kaybeder, neye yönelmesi gerektiğini bilemez. Hidayet olmadan insan, neye inanacağını, neyi yapıp yapmayacağını, hangi yolu izlemesi gerektiğini bilemez. O yüzden hidayet, hayatın merkezinde duran bir mesele.
Kardeşim, Kur’an’da en çok tartışılan kavramlardan biri “ulû’l-emr”dir. Çünkü yanlış yorumlandığında, yöneticilere veya bazı dinî otoritelere sınırsız itaat edilmesi gerektiği sonucuna varılmıştır. Oysa Kur’an, bu konuda net ölçüler koyar ve insanlara mutlak otorite tanımaz.
“Muhammed ne yaptıysa biz de yapmak zorundayız. O bir şey yaptıysa, dinin parçası olduğu içindir.”
Hatta öyle bir noktaya geliyor ki, Nebi’nin sakal bırakması, sağ elle yemek yemesi ya da misvak kullanması bile “sünnet” olarak kabul edilip dinleştirilmiş.
Kardeşim, Kur’an’da en çok tartışılan konulardan biri “ulû’l-emr” kavramıdır. Çünkü bu kavram yanlış yorumlandığında, insanlara Allah’ın kitabının önünde sınırsız bir otorite tanınmış gibi algılanabiliyor. Oysa Kur’an bu konuda son derece net ve açık ölçüler koyuyor.