Nisa 4/34 ayeti, “kadına vurmak serbesttir” gibi yanlış yorumlara konu olmuş bir ayettir. Oysa Kur’an, şiddeti değil; adım adım ilerleyen, merhamet ve adalet odaklı bir evlilik kriz yönetimi sunar.
Bugün toplumumuzda yaygın olarak kutlanan günlerden biri de “Mevlid Kandili”dir. Çoğu insan bunu dini bir gereklilik gibi görür, hatta kutlamanın imanın bir parçası olduğuna inanır. Oysa Kur’an’a baktığımızda, Allah’ın kitabında böyle bir günün ne emredildiğini ne de tavsiye edildiğini görürüz.
Kur’an’daki Yunus darbımesel genellikle fiziksel bir mucize gibi okunur: denize atılması, balık tarafından yutulması ve sahile bırakılması… Oysa Kur’an, bu olayı sembolik ve derin bir uyarı olarak sunar. Yunus’un yaşadığı karanlık; balığın karnı değil, insanın içsel yönsüzlüğü, gafleti ve manevî boşluğudur.
Az önce bir nar yedim. Elime aldığımda önce kabuğunu seyrettim, öylesine yüzeysel bir bakışla… Ama dikkat edince renklerin ahengi beni kendine çekti. Kırmızı, sarı ve turuncunun birleşiminden oluşmuş, adeta bir tablo gibiydi. Üstündeki küçük dümbül de narın güzelliğine ayrı bir zarafet katıyordu. Bıçakla üst kapağını hafifçe kaldırdığımda karşımda duran manzara tam da deyimlerde geçtiği gibi “nar gibi kıpkırmızı” idi. İçerisi öyle mükemmel işlenmişti ki, en ufak bir boşluk bile yoktu. Şeffaf kırmızının o göz alıcı tonu insanı hayran bırakıyor.
Nuh’un gemisi… Sadece geçmişte yaşanmış bir felaketin değil, her çağda yaşanan bir ayrışmanın adı. Kur’an bunu anlatırken, bize bir olaydan ziyade bir duruşu, bir tercihi, bir akıbeti hatırlatıyor. O gemi, tahta parçalarının bir araya geldiği bir yapı değil sadece; o gemi, vahye inananların bilinçle bir araya geldiği bir topluluktur. Her çağda yeniden inşa edilen, her dönemde yeniden inen bir hakikat platformudur.