Kardeşim, “kaybetmek” dediğimizde aklımıza genelde para, makam, fırsat ya da sevdiklerimizi yitirmek gelir. Ama Kur’an’a göre asıl kayıp, görünmeyen bir alanda yaşanır: ruhun yönünü, kalbin rehberini kaybetmek… Çünkü insan, Rabbine sırt çevirdiği anda, kendi içsel dengesini de yitirir. Dışı parlak görünse bile, içi boşalır.
Kardeşim, Kur’an’ın en etkileyici yönlerinden biri, insanı karanlıktan aydınlığa çıkarma misyonudur. Yani, insanı cehaletten bilince, korkudan güvene, kararsızlıktan inanca ulaştıran bir rehberdir Kur’an. Hayatı boyunca bocalayan, yönünü bulamayan her insan için Rabbimizin nuru, adeta karanlığı yaran bir ışık gibidir.
Kardeşim, Kur’an’ı tek kaynak olarak görmeyip rivayetlere sığınanlar, aslında farkında olmadan şeytanın oyununa gelmişlerdir. Çünkü şeytan, hurafeleri süsleyip dine benzeterek insanları Allah’ın emretmediği yollara sürükler. Onlara kendi fısıltılarını “iman” gibi gösterir, Allah’a ortak koşmayı insan kılıklı şeytanlarla da kurulduğunu haber verir.
Zilzal Suresi, Kur’an’ın 99. suresi… Kısa ama derin. Sarsıcı bir gerçekle yüzleştiriyor bizi: her şeyin sarsıldığı, gizlenenlerin ortaya çıktığı o büyük günü anlatıyor. Daha ilk ayetle, “Yer şiddetli bir sarsıntıyla sarsıldığı zaman” diyerek, insana o günün kaçınılmazlığını hissettiriyor. Bu sadece fiziksel bir deprem değil, aynı zamanda hakikatin tüm çıplaklığıyla ortaya çıkacağı bir hesap günü.
Kardeşim, Kur’an’da çok önemli bir mesele var: özgür irade ve sorumluluk. Bu konuyu en açık şekilde anlatan ayetlerden ikisi En’âm suresinde geçiyor. Gel beraber bakalım.
Kardeşim, bazen “Kur’an yeter” dediğimizde bazı çevreler hemen “O halde Nebi Muhammed’i devre dışı mı bırakıyorsunuz?” diyerek bir savunma refleksi gösterir. Oysa bu cümle, yanlış anlaşılmaya çok açık olsa da özünde son derece doğru bir ifadedir. Çünkü “Kur’an yeter” demek, Nebi Muhammed’i dışlamak değil; tam aksine, onun en çok istediği şeye sadık kalmaktır.