Ay: Kasım 2025

Kardeşim, bugün “sünnet” dendiğinde çoğu insanın aklına, yüzyıllar sonra toplanmış rivayet kitapları geliyor. Oysa Kur’an’a göre Nebi’nin sünneti, onun kendi sözlerinden veya aktarılan hadislerden değil, Allah’ın vahyettiği ayetlerden öğrenilir. Çünkü Nebi’nin hayatı, Kur’an’a birebir uymak üzerine kuruluydu. Allah ona, “Ben sadece bana vahyedilene uyarım.” (Ahkaf 46:9) demesini emretti. Bu, onun en büyük örnekliğidir.

Kardeşim, şu gerçeği hepimiz çok iyi bilmeliyiz: Dinimizin tek kitabı Kur’an’dır. O bizim elimizdeki, önümüzdeki, hayatımıza yön vermesi gereken yegâne kaynaktır. Ne var ki, kendini “Müslüman” olarak tanımlayanların büyük çoğunluğu, bu kitaba ne güveniyor ne de gereğince tanıyor. Çoğu insan Kur’an’ı kendi dilinde okumaz; anlamaya çalışmaz. Sonra da “Biz anlayamayız” diyerek sorumluluktan kaçmanın bahanesini üretir. Oysa bu söz, dolaylı olarak Allah’a “Sen bize kendini anlatamadın” demektir. Böyle bir düşünce, hem saygısızlıktır hem de Kur’an’a yapılan en büyük haksızlıklardan biridir.

Kardeşim, bazen çevremizde şöyle sözler duyarsın: “Kur’an tek başına yeterli değil” ya da “Her şeyi anlamak için uzmanlara ihtiyaç var.” Hatta bazıları “Kur’an sadece Araplara hitap ederdi” der. Peki gerçekten böyle mi? Gel birlikte bakalım, Kur’an kendi kendini nasıl tanıtıyor ve tarih boyunca, günümüzde bize nasıl rehberlik ediyor.

Kardeşim, nefis dediğimiz şey aslında insanın içindeki en büyük imtihan. Hepimiz onu tanıyoruz; bazen bizi öfkeye sürüklüyor, bazen sabırsızlığa. Kimi zaman hırsla gözümüzü karartıyor, kimi zaman da tembellikle geriye çekiyor. Kur’an bu yüzden nefse çok dikkat çekiyor; çünkü nefsi anlamadan kendimizi anlamamız mümkün değil.

Kardeşim, çoğu zaman dua deyince gözümüzün önüne şu manzara gelir: Eller semaya açılır, gözler kapanır, kalpten gelen birkaç cümle Allah’a sunulur. Elbette bu da duadır. Ama Kur’an’a dikkatle bakınca görüyoruz ki dua, bundan çok daha büyük bir anlam taşır. Dua sadece dil ile yapılan bir istek değil; insanın tüm hayatıyla ortaya koyduğu bir yöneliştir.

Kardeşim, Kur’an’ın bize bıraktığı en büyük uyarılardan biri, kelimelerin ruhunu kaybetmememizdir. Çünkü kelimenin ruhu kayboldu mu, insanın bilinci de bulanır. Bugün “iman” çoğu kişi için bir kimlik rozetine dönüştü; “küfür” hakaret kelimesi olarak kullanılıyor; “nifak” ise unutulmuş eski bir kavram gibi duruyor. Oysa bu üç kelime insanın Allah karşısındaki duruşunu anlatan en güçlü aynalardır. Bir insanın hakikatle ilişkisini, vicdanının açılıp kapanmasını, aklının neye teslim olduğunu gösteren üç temel işarettir. Gel, bu aynanın üzerindeki tozu birlikte silelim.