İnsan ilişkilerinde en zor şey, karşıdakinin ne düşündüğünü bilmektir. Yüz güler, söz güzel çıkar ama kalbin içinde ne olduğu her zaman anlaşılmaz. Kur’an tam da bu noktada insanı uyarır. Çünkü inanç sadece dilde kalan bir iddia değil, kalpte kök salan ve davranışlara yansıyan bir duruştur.
İnsan bazen farkında olmadan kendine bir taht kurar. Bu taht altından değildir, mermerden değildir. Onu görünmez yapan şey kendi zihninde kurulmuş olmasıdır. İnsan kendini merkeze koyar, düşüncelerini ölçü kabul eder, yaptığı işleri büyütür ve içten içe şöyle demeye başlar: “Ben daha iyisini bilirim.” İşte kibir dediğimiz şey tam burada doğar.
Din, insanların şekillendirdiği bir düşünce sistemi değildir.
Kur’an açıkça bildirir:
“Şüphesiz ki Allah katında din İslam’dır.” (Âl-i İmrân 3:19)
İnsan, tarih boyunca hep bir inanç arayışı içinde oldu. Yaratanını tanımak, hayatın anlamını kavramak ve doğru yolu bulmak istedi. Ancak bu arayış her zaman saf ve berrak kalmadı. Zamanla inanç, vahyin rehberliğinden uzaklaşıp insanın yorumlarıyla şekillendi. İşte Kur’an tam da bu noktada devreye girerek ölçüyü yeniden hatırlatır: Din, insanın inşa ettiği değil; Allah’ın bildirdiği bir hakikattir.
Son zamanlarda garip bir iddia dolaşıyor ortalıkta:
“Lâ ilâhe illallah” demek şirktir deniliyor.
İsimler önemli değil.
Söyleyen kim olursa olsun mesele sözün kime ait olduğu değil,
Kur’an’a uyup uymadığıdır.
Din adına bize ne öğretildi?
Yıllar boyunca kulaklarımıza fısıldanan cümleleri tek tek hatırlayalım:
“İki namaz arasındaki günahlar affolur.”
“Cuma’ya gittin mi bir haftalık günah silinir.”
“Kadir gecesinde ibadet et, tertemiz olursun.”
“Hacca git, günahsız dönersin.”
“Son nefeste kelime-i tevhidi getir, mesele biter.”