Bir insanın hayatında bazı anlar vardır; durur, susar ve sadece bakar. Gökyüzüne… Deniz ufkuna… Ya da bir çocuğun yüzüne. O anlarda içimizde tarif edemediğimiz bir duygu uyanır. İşte Kur’an tam da o duyguya seslenir. “Bak” der. “Gör” der. “Düşün” der. Çünkü evren sıradan bir dekor değil, ilahi bir hitaptır.
Bu soru basit gibi görünür ama aslında din anlayışımızın tam merkezine oturur. Vereceğimiz cevap; ibadet anlayışımızı, ahlak ölçümüzü, kime bağlanacağımızı, kimin sözüne “din” diyeceğimizi belirler.
Allah’ın sözü varken başka bir kaynağa ihtiyaç var mı?
Kur’an’daki helâk anlatılarında ihtilaf kelimesi sık sık karşımıza çıkar. Ama bu ihtilaf, bugün anladığımız anlamda “farklı düşünmek” değildir. Kur’an’daki ihtilaf, hakikatin parçalanmasıdır. İnsanların kendi hevalarını hakikat yerine koymasıdır.
Kur’an’da anlatılan bütün helâk kıssalarının ortak paydası şudur: Vahiy ile bağın kopması. Ne tufan, ne deprem, ne kasırga… Bunların hiçbiri asıl sebep değildir. Bunlar, çökmüş bir yapının görünen son sahnesidir. Asıl çöküş, vahyin rehberliğinin terk edilmesiyle başlar.
Kur’an’ı gerçekten dikkatle okuduğunda şunu fark ediyorsun: Allah insanı tanıyor. Hem de bizim kendimizi tanıdığımızdan çok daha iyi tanıyor. Zayıflıklarımızı, korkularımızı, alışkanlıklarımızı, direnç noktalarımızı… İşte bu yüzden Allah’ın rehberliği soyut değil; tam aksine, hayatın tam ortasında, insanın gündelik gerçekliğinin içinde şekilleniyor.
Allah katında din tektir ve o da İslam’dır. Bu din, tarih boyunca Nebi Musa’ya, Nebi İsa’ya ve Nebi Muhammed’e gönderilen vahyin ortak adıdır. Değişen nebiler ve toplumlar olsa da değişmeyen tek şey, Allah’a teslimiyet çağrısıdır. Ancak insan, her dönemde bu sadeliği bozmuş; Allah’ın indirdiği kitabın önüne kendi sözlerini, geleneklerini ve otoritelerini koymuştur.