Kur’an, Allah tarafından gönderilen tüm resüllerin aynı doğrultuda olduğunu ve aralarında ayrım yapılamayacağını vurgular (2/136).
Her resül, kendinden önce gelen resülleri doğrular ve kendisinden sonra gelecek nebileri müjdelemiştir (61/6).
“Deyin ki: Biz Allah’a, bize indirilenlere, Resül İbrahim, İsmail, İshak, Yakup ve torunlarına, Resül Musa ve İsa’ya verilenlere ve tüm nebilere Rabb’inden verilen her şeye inanırız. Hiçbirini diğerinden ayırt etmeyiz ve O’na teslim olmuşuzdur.”
Kur’an’ın gönderiliş amacı sadece ritüel okumalar veya büyüsel kullanımlar değildir. O, insanı doğruya, iyiliğe, hakikate götüren yol haritasıdır.
“Şüphesiz bu Kur’an, insanlara doğru yolu gösterir ve onları daha önce bilmedikleri pek çok şeyden haberdar eder.” (Nahl 89)
Kadir gecesi çoğu zaman Ramazan’ın belirli bir gecesi olarak görülür ve o gece yapılan ibadetlerin geçmiş günahları sileceği düşünülür. Bu yaklaşım, dini daha çok belirli zamanlara sıkışan bir ritüel alanı haline getirir. Oysa Kur’an’ın verdiği mesaj bundan çok daha geniştir.
Dini yorumlamak insanın tabiatında vardır. Ama Kur’an’a sadık kalmak, yorumları doğru ölçüye oturtmak en kritik noktadır. Günümüzde bazı çevreler, uydurulmuş dini anlayışlarla insanlara “doğru veya yanlış içtihat yaparsan sevap kazanırsın” fikrini benimsetiyor. Yani bir kişi kendi yorumunu Allah’ın kitabına dayandırmasa bile, sanki bu bir sevap kapısıymış gibi sunuluyor.
“Göklerde ve yerde ne varsa Allah’ındır.” diye başlıyor söz. Ardından insanın içine doğru dönüyor: “İçinizdekini açığa vursanız da gizleseniz de Allah sizi onunla sorguya çeker.” Ve sonra o çok tartışılan cümle geliyor:
“Dilediğini bağışlar, dilediğini azaplandırır.”
(Bakara, 284)