Kategori: Kısa Kısa

Din, kişisel kanaatlerin, tarihsel rivayetlerin ya da çoğunluk kabullerinin toplamı değildir. Din, Allah’ın koyduğu ölçüye dayanır. Kur’an, bu ölçünün hem kaynağı hem de sınırıdır. Kendini açık, yeterli ve tamamlanmış olarak tanıtan Kur’an’ın yanına, din adına bağlayıcı başka sözler eklemek, bu ilahî ölçüyü zedelemek anlamına gelir.

Bu metin, halk arasında yaygın olan Ashab-ı Kehf’in 309 yıl mağarada fiziksel olarak uyuduğu anlayışını reddeder. Kur’an’ın amacı mucizevi masallar anlatmak değil, insanın dünya hayatındaki imtihanını, iman–inkâr mücadelesini ve bedel ödemeyi öğretmektir. Ashab-ı Kehf kıssası da bu çerçevede değerlendirilmelidir.

Kur’an’a göre şeytan, halk arasında anlatıldığı gibi insanın dışında yaşayan, ateşten yaratılmış, bağımsız bir varlık değildir. Şeytan; insanın içinde bulunan, onu kötülüğe çağıran eğilimin, yani fıskın, fücurun, kibrin ve isyanın adıdır. İnsan Allah’a başkaldırıp yanlışta ısrar ettiğinde, artık o insan “şeytanlaşmış” olur. Kur’an şeytan kelimesini çoğu yerde bir varlık türü olarak değil, bir insan hâli ve sıfatı olarak kullanır.

“Allah’ın sünnetinde asla bir değişiklik bulamazsın.” (Ahzâb 33:62, Fetih 48:23)

“Sen Allah’ın sünnetinde bir sapma bulamazsın.” (Fâtır 35:43)

Yukarıda −270°C’ye yaklaşan bir soğuk var ama dünya donmuyor.
Öldürücü radyasyon var ama hayat sürüyor.
Gök taşları var ama bize ulaşmıyor.

“Mucize” kelimesi aslında Kur’an’ın orijinal dilinde geçmez. Kur’an’da genellikle bu kelime yerine “ayet” kelimesi kullanılmıştır. Ancak meal yazarları, bu “ayet” kelimesini çoğu yerde “mucize” diye çevirmişlerdir. Böyle olunca da insanlar, nebilerin fizik kurallarını alt üst eden, tabiatı değiştiren gösteriler yaptığını sanmışlardır. Oysa Kur’an’ın anlattığı “ayet” bambaşka bir şeydir.