İnsan konuşur, söz verir, plan yapar. Fakat çoğu zaman unuttuğu bir hakikat vardır: İnsan sınırlıdır, kudreti sınırsız değildir. Düşünür, niyet eder ama sonucu belirleyen yalnızca kendisi değildir. İşte “inşallah” ifadesi tam da bu noktada devreye girer.
İnsan, zorlandığında bir çıkış yolu arar. Bu çok doğal bir durumdur. Fakat bu arayış bazen insanı hakikate değil, rahatlatıcı hayallere götürür. Özellikle dünya karmaşıklaştığında, adaletsizlik arttığında ve düzen bozulduğunda, insan zihni bir kurtarıcı fikrine sarılır. Çünkü beklemek, sorumluluk almaktan daha kolaydır.
Kur’an-ı Kerim, insana sadece bilgi vermek için değil, onu hakikate uyandırmak, düşündürmek ve yönlendirmek için indirilmiştir. Ancak dikkat çekici bir gerçek vardır: İnsan, bazen gerçeği bilmediği için değil, bilmek istemediği için ondan uzak kalır.
İnsan çoğu zaman göğe baktığında sadece bugünü görür. Oysa göğün bir de başlangıcı vardır. Her şeyin tek ve birleşik olduğu bir hâl… Ayrımın, mesafenin ve sınırın henüz oluşmadığı bir dönem.
Çocukluğumuzdan beri bize anlatılan bir nebi tasavvuru vardır.
Denizi ikiye bölen, ölü dirilten, gökten sofra indiren, dağdan deve çıkaran bir tasavvur…
İnsan, kendini en kolay kandırabilen varlıktır. Özellikle de din söz konusu olduğunda… Çünkü yaptığı şeyin “ibadet” olduğunu düşündüğü anda, onu sorgulama ihtiyacı hissetmez. Oysa Kur’an, tam tersine, insanı sürekli sorgulamaya çağırır. Sadece inkâr edenleri değil, inandığını söyleyenleri de… Çünkü asıl tehlike, yanlış yolda olduğunu fark etmeyen insanın durumudur.