Kategori: Makale

“Göklerde ve yerde ne varsa Allah’ındır.” diye başlıyor söz. Ardından insanın içine doğru dönüyor: “İçinizdekini açığa vursanız da gizleseniz de Allah sizi onunla sorguya çeker.” Ve sonra o çok tartışılan cümle geliyor:
“Dilediğini bağışlar, dilediğini azaplandırır.”
(Bakara, 284)

İnsan çoğu zaman konuşmanın ne kadar büyük bir sorumluluk olduğunu fark etmez. Dil küçük bir organdır ama etkisi bazen yıllarca süren izler bırakabilir. Bir söz kalpleri iyileştirebilir, başka bir söz ise kalpleri kırabilir. Bir cümle insanı hakikate yaklaştırabilir, başka bir cümle ise onu hakikatten uzaklaştırabilir.

İnsan bazen kalabalığın içinde yürürken kendini yalnız hisseder. Gürültü vardır, söz vardır, anlatan çoktur; fakat insanın iç dünyasında hâlâ cevap bekleyen sorular durur. İşte din meselesi de çoğu zaman böyle bir noktada karşımıza çıkar. Yüzlerce kitap, binlerce yorum, sayısız anlatım… Ama insan yine de kendi kendine sorar: Gerçekten Allah bizden ne istiyor?

Asırlar boyunca Kur’an okundu.
Ezberlendi.
Asıldı.
Seslendirildi.

Ama anlaşılmadı.

Bir gün geldi, insanlar tekrar Kur’an’a yönelmeye başladı. Bu güzel bir şeydi. Fakat bu defa başka bir sorun çıktı: Okuyoruz ama doğru mu anlıyoruz?

Gözümüzü göğe çevirelim…
Bir kez bakalım. Sonra bir daha bakalım. Kur’an’ın daveti budur.

“O, biri diğeriyle tam bir uyum içinde yedi gök yaratmıştır. Rahman’ın yaratmasında hiçbir uygunsuzluk göremezsin. Gözünü çevir de bak; bir çatlaklık görüyor musun?” (Mülk, 3)

Modern dünyada evlilik çoğu zaman iki kişinin “birbirini sevmesi” olarak tanımlanıyor. Hatta biraz daha romantikleştirirsek, “kalplerin birleşmesi”, “ruhların uyumu” falan deniyor. Bunlar tamamen anlamsız mı? Hayır. Ama eksik. Hem de çok eksik.