Adem Kıssasına Nereden Bakıyoruz?

Kur’an’da bazı kıssalar, ilk bakışta basit görünse de derin anlamlar taşır. Adem kıssası da bunlardan biridir. Özellikle “Adem’e bütün isimlerin öğretilmesi”, insanın varoluşuna ve bilincine dair önemli hakikatleri anlatır. Yüzeyde tek bir insana verilen bilgi gibi algılansa da, Kur’an bu olayı insanlık bilinci merkezli aktarır.

Burada anlatılan, yalnızca bireysel bilgi değil, insanın varlığı kavrama, anlam üretme ve sebep-sonuç ilişkisi kurma yeteneğidir. Melekler bilgiyle sınırlıyken, insan öğrenir, yanılır ve yeni bilgi üretir. Bu fark, insanın yeryüzünde bilinçli bir varlık olarak halife kılınmasının temelidir (Bakara 2:31–32; Zümer 39:9). Ancak bilgi, başlı başına üstünlük değil, sorumluluk demektir; vahiy ve ahlâk çerçevesinde yönlendirilmediğinde zulme dönüşebilir (Yunus 10:5).

Adem’e öğretilen “isimler”, sadece kavram değil, aynı zamanda ahlâkî bilinç ve sorumluluk bilincidir. İnsan karşısındakini sadece bir nesne olarak değil, “kul”, “emanet” ve “can” olarak görmelidir; aksi hâlde bilgi, yıkıcı bir güç hâline gelir (Fâtır 35:28). Bilgi, vahiy ve ahlâkla birleştiğinde insanın halifeliği gerçekleşir; Adem’in farkı, bilgisiyle secde etmeyi bilmesidir (Bakara 2:30).

Aynı başlıktaki daha kapsamlı bilgiler için aşağıdaki web adresinde yer alan makaleyi inceleyebilirsiniz.

Gerçek olan Allah’ın lütfu, hata ise benim aczimdendir.

Selam ve esenlik, hakikati duyanların üzerine olsun.
aydinorhon.com