Kur’an’da israf yalnızca fazla yemek yemek ya da gereksiz harcama yapmak değildir. İsraf; ölçüyü aşmak, dengeyi kaybetmek ve Allah’ın verdiği nimetleri bilinçsizce kullanmaktır. Bu yüzden insan sadece malını değil; zamanını, aklını, bilgisini, enerjisini ve ömrünü de israf edebilir.
İsraf denildiğinde çoğu insanın aklına yalnızca sofralarda artan yemekler gelir. Oysa Kur’an’ın ortaya koyduğu israf anlayışı bundan çok daha geniştir. Kur’an’da israf; ölçüyü aşmak, gereksiz tüketmek, nimetin değerini bilmemek, sınırı kaybetmek ve Allah’ın verdiği imkânları amaçsızca harcamaktır.
Gel bu meseleye en sade yerden başlayalım. Çünkü hakikat çoğu zaman karmaşık değildir; insanlar onu karmaşık hâle getirir. Allah, insanlığa çözümsüz bir din göndermedi. Aksine karanlığı dağıtmak, yönü kaybolanı yola çağırmak ve ölçüyü netleştirmek için vahiy indirdi.
Müslüman toplumda yaygın olan “Kur’an ve sünnet” anlayışı çoğu zaman dinin değişmez formülü gibi sunulur. Ancak Kur’an kendisini eksiksiz, ayrıntılı ve yeterli bir kitap olarak tanımlar. Bu nedenle dinin temel ölçüsünün ne olduğu yeniden düşünülmelidir.
Bugün Müslüman toplumun çok büyük bir kısmı dinini tarif ederken aynı cümleyi kuruyor: “Biz Kur’an ve sünnet üzere yaşıyoruz.”
Peki hiç düşündün mü…
Bu ifade gerçekten Kur’an’ın kurduğu din anlayışını mı temsil ediyor, yoksa zamanla oluşmuş geleneksel bir din dilini mi?
Kur’an’a göre ahiret hayatı mutlak adaletin gerçekleşeceği yerdir. Allah hiç kimseye zerre kadar haksızlık yapmaz. Bu yüzden insanların dünyadaki imanları, inkârları, niyetleri ve yaptıkları nasıl aynı değilse; ahirette görecekleri karşılıklar da aynı olmayacaktır.