Bir insanı sevmek ile onu olması gereken yerin üzerine çıkarmak arasında ince bir çizgi vardır. Bu çizgi özellikle Allah’ın elçileri söz konusu olduğunda daha da hassas hale gelir. Sevgi, insanı doğruya götürebileceği gibi bazen fark ettirmeden ölçüyü aşmaya da götürebilir. Bu yüzden elçiler hakkında konuşurken ölçüyü Kur’an’dan almak gerekir.
Bir insanı sevmekle onu yanlış bir yere koymak arasında ince bir çizgi vardır. Hele ki bu sevgi, Allah’ın seçtiği bir elçiye yönelikse… O çizgi daha da hassas hale gelir. Çünkü sevgi bazen fark ettirmeden insanı ölçüyü kaçırmaya götürebilir. Birini sevmek isterken onu olması gereken yerden yukarıya taşımak, hatta farkında olmadan Allah’ın yetki alanına yaklaştırmak mümkündür. İşte korku tam burada başlar.
Ramazan, yalnızca aç kalınan bir ay değil; insanın iç dünyasını eğiten bir irade ve bilinç eğitimidir. Kur’an’da orucun amacı “takva” olarak belirtilir (Bakara 183). Takva; korkudan titremek değil, bilinçli yaşamak, sınırı bilmek ve kendini kontrol edebilmektir. Oruç, kimse görmediği hâlde insanın helal olan yemeğe bile Allah bilinciyle el uzatmamasını sağlayarak bu iç disiplini inşa eder.
Belki Ramazan, bedeni zorlayan bir aydır. Açlık vardır, susuzluk vardır, alışkanlıkların askıya alınması vardır. Fakat mesele sadece mide değildir. Asıl mesele, insanın iç dünyasıdır. Çünkü insan sadece etten ve kemikten ibaret değildir; iradesi, sabrı, arzuları, korkuları ve umutları vardır. İşte oruç, bu iç dünyaya dokunan bir eğitimdir.
İslam dininin yalnızca Nebi Muhammed ile başladığı düşüncesi yaygın olsa da Kur’an’a göre bu doğru değildir. İslam, insanlık tarihi kadar eski olan bir teslimiyet yoludur. Kur’an, insanın yeryüzüne gönderildiği andan itibaren ilahi rehberlikle karşılaştığını bildirir. İlk olarak Ademler ve eşleri yaratılmış, daha sonra bu insanlar arasından Nebi Âdem seçilerek ilahi mesajı insanlara ulaştırmakla görevlendirilmiştir. Böylece Nebi Âdem, vahiy alan ilk nebi olarak insanlara Allah’ın hidayetini bildirmiştir. Bu durum, insanlık tarihinin başından itibaren ilahi rehberliğin bulunduğunu gösterir. İslam kelimesi de Allah’a teslim olmayı ifade eder ve Nebi Âdem’den itibaren gönderilen bütün elçiler insanları aynı gerçeğe çağırmıştır: Allah’a teslim olmak. Bu nedenle İslam sonradan ortaya çıkmış bir din değil, insanlık tarihi boyunca gönderilen vahyin ortak adıdır.
Birçok insan İslam dininin Nebi Muhammed ile başladığını zanneder. Oysa Kur’an’a dikkatle bakıldığında bunun doğru olmadığı hemen görülür. İslam, insanlık tarihi kadar eski bir teslimiyet yoludur.
Kur’an’a göre Allah insanı yaratırken onu başıboş bırakmamıştır. İnsan yeryüzüne gönderildiği ilk andan itibaren bir rehberlikle karşılaşmıştır. İşte bu rehberlik, vahiy ile gelen ilahi mesajdır.