İnsan, yaşadığı dünyaya çoğu zaman alışır ve onun ne kadar hassas dengeler üzerine kurulu olduğunu fark etmez. Oysa Kur’an, dikkat çekici ifadelerle insanı düşünmeye çağırır. Dağlar da bu çağrının merkezinde yer alır. Dağlar sadece taş yığınları değil, üzerinde düşünülmesi gereken ilahi bir düzenin parçalarıdır.
Şükür, yalnızca sözle değil, yaşam ve davranışla ortaya çıkan bir yöneliştir. İnsan, nimeti tanıyıp doğru yerde kullandığında gerçek anlam kazanır. Kalp, akıl, irade, dil ve beden bir bütün olarak şükür görevini taşır.
Şükür Söz Değil, Yöneliştir
İnsan çoğu zaman şükrü bir cümleye indirger. “Şükürler olsun” der ve içinin rahatladığını sanır. Oysa şükür, sadece dilde kalan bir teşekkür değildir; bir yöneliştir, bir duruştur, bir yaşam biçimidir.
Eğer şükür sadece söz olsaydı, hayatı değişmeyen ama sürekli şükür eden insanlar olurdu. Fakat gerçek şükür, insanın hem iç dünyasında hem de davranışlarında iz bırakır. Çünkü şükür, nimeti vereni tanımakla başlar ve o nimeti doğru yerde kullanmakla tamamlanır.
“İnşallah” ifadesi çoğu zaman yanlış anlaşılır ve sanki bir işi ertelemek, kesinlikten kaçmak ya da ciddiyetsizlik göstergesi gibi algılanır. Oysa Kur’an’a göre bu söz, insanın acziyetini kabul etmesi ve Allah’ın iradesini hesaba katmasıdır.
İnsan konuşur, söz verir, plan yapar. Fakat çoğu zaman unuttuğu bir hakikat vardır: İnsan sınırlıdır, kudreti sınırsız değildir. Düşünür, niyet eder ama sonucu belirleyen yalnızca kendisi değildir. İşte “inşallah” ifadesi tam da bu noktada devreye girer.
İnsan, zorlandığında bir çıkış yolu arar. Bu çok doğal bir durumdur. Fakat bu arayış bazen insanı hakikate değil, rahatlatıcı hayallere götürür. Özellikle dünya karmaşıklaştığında, adaletsizlik arttığında ve düzen bozulduğunda, insan zihni bir kurtarıcı fikrine sarılır. Çünkü beklemek, sorumluluk almaktan daha kolaydır.