Yazar: aydinorhon

Evren, tesadüflerin ürünü değil; ölçü, denge ve uyum üzerine kurulmuş bir düzendir. Kur’an, insanı göğe ve yaratılışa bakmaya davet ederek bu düzenin kusursuzluğunu fark etmeye çağırır. “Rahman’ın yaratmasında hiçbir uygunsuzluk göremezsin” ifadesi (Mülk, 3-4), varlık âlemindeki uyumun ilahi bir yasaya dayandığını gösterir. Güneş ve ayın belirli bir hesap içinde hareket etmesi (Rahman, 5) ve güneşin kendisi için belirlenen yörüngede akıp gitmesi (Yasin, 38) evrende rastlantı değil, ilahi takdirin bulunduğunu ortaya koyar.

Evlilik çoğu zaman iki insanın birbirini sevmesi ve duygusal olarak uyum sağlaması şeklinde görülür. Ancak uzun vadeli bir birliktelikte sadece duygular yeterli olmayabilir. Evlilik aynı zamanda iki kişinin hayat anlayışının, değerlerinin ve inançlarının da bir araya gelmesi anlamına gelir. Kur’an’da evliliğin yalnızca sosyal bir sözleşme değil, aynı zamanda huzur ve dayanışma temeli üzerine kurulan bir birliktelik olduğu ifade edilir. Örneğin Kur’an’da şöyle buyrulur:
“Size kendilerinde huzur bulasınız diye kendi cinsinizden eşler yaratması ve aranıza sevgi ve merhamet koyması O’nun ayetlerindendir.” (Rum 21)

Adalet, insan hayatının temel taşlarından biridir ve sadece hukuk ya da mahkeme kararlarıyla sınırlı değildir. Adalet, hakkı yerli yerine koymak, hak sahibine hakkını vermek ve duygulara kapılmadan doğru olanı yapmak demektir. Kur’an, adaleti hem insan ilişkilerinde hem de kişinin kendi kalbinde tesis etmesi gereken bir ilke olarak sunar.

Kur’an’da geçen Ehli Kitap kavramı, Allah’tan vahiy aldığını kabul eden toplulukları ifade eder. Temelde Tevrat ve İncil geleneğine bağlı olan insanlar kastedilir. Ancak Kur’an bu kavramı yalnızca tarihsel bir kimlik olarak değil, vahiy ile kurulan ilişkiyi eleştiren bir uyarı olarak kullanır.