Kur’an-ı Kerim, Cumartesi günü ile ilgili olarak bazı toplulukların davranışlarını ve bu toplulukların başına gelen olayları anlatmaktadır. Bu bağlamda, “Cumartesi halkı” terimi, özellikle İsrailoğulları arasında yer alan bir grubu ifade eder. Bu ayetler, onların Allah’ın emirlerine karşı gelmelerini ve sonuçlarını ele alır.
Metne göre Kur’an’da “mucize” yerine “ayet” kavramı kullanılır ve ayet; Allah’ın varlığına işaret eden delil, gösterge anlamına gelir. Bu sadece nebilerle sınırlı değildir; “Gece ve gündüz, güneş ve ay O’nun ayetlerindendir” (Fussilet 41/37) ve “Sizin yaratılışınızda… ayetler vardır” (Casiye 45/4) ifadeleriyle doğa ve insan da ayet olarak sunulur. Bu nedenle ayet, doğaüstü bir olaydan çok ilahi işaret anlamı taşır.
Kur’an’ı anlamadan yapılan ibadetler, sadece şekilcilikten öteye geçmez. Bu büyük yanılgının içinde sayısız insan var. Namaz kılarken, dua ederken, Kur’an okurken anlamı bilmiyorsan, o ibadet kalplere dokunmaz, sadece dilden çıkıp havaya karışır.
Kur’an, Allah tarafından gönderilen tüm resüllerin aynı doğrultuda olduğunu ve aralarında ayrım yapılamayacağını vurgular (2/136).
Her resül, kendinden önce gelen resülleri doğrular ve kendisinden sonra gelecek nebileri müjdelemiştir (61/6).
Tarih boyunca, elçiler, insanlara doğru yolu göstermek için gönderilmişlerdir. Ancak, bu elçilere karşı toplumların çoğu zaman alaycı bir tutum sergilediği görülmektedir. Kur’an-ı Kerim, bu durumu çeşitli ayetlerle dile getirerek, inananların karşılaştığı zorlukları ve alay etmenin sonuçlarını vurgular.
Kur’an’da “Âdem” kelimesi hem Nebi Âdem’i hem de insan soyunu temsil eder. Nebi Âdem, Allah’ın seçtiği ve vahiyle donatılmış kişidir; diğerleri ise insanlığın tamamını kapsar.
Nebiler, mucitler gibi ilham alır ama farkları şudur: Nebiler kendi isteklerinden bağımsız olarak sadece Allah’ın bildirdiğiyle hareket ederler. Onların “mucizesi” kitapları ve gaybî bilgileridir, şair veya falcı gibi değildirler.