İslam Neden Allah’ın İstediği Doğrultuda Yaşanmıyor?

Gel, bu bölüme kolay bir yerden girmeyelim. Çünkü mesele kolay değil. Hatta rahatsız edici. Ama zaten hakikat çoğu zaman insanı rahat ettirmez, uyandırır.

Şöyle soralım:
Kur’an elimizdeyken, Nebi Muhammed’in hayatı ortadayken, neden bugün İslam toplumları adaletle, merhametle, dürüstlükle anılmıyor? Neden İslam denince akla huzurdan çok kaos, ahlaktan çok şekil, adaletten çok güç geliyor?

Bu soruyu sormak cesaret ister. Çünkü çoğu insan şu iki uçtan birine kaçmayı tercih eder:
Ya “İslam mükemmel, sorun Müslümanlarda” deyip işin içinden çıkar.
Ya da “Bu din çağdışı” diyerek topyekûn reddeder.

Oysa hakikat bu kadar sığ değil. Ve bu bölümde yapmaya çalıştığımız şey, kimseyi suçlamak değil; kendimizi kandırmaktan vazgeçmek.

Utandıran Değil, Uyandıran Bir Tablo

Bak, belki daha önce duymuşsundur ama tekrar etmekte fayda var. Amerika’daki George Washington Üniversitesi’nde görev yapan Pakistanlı Müslüman bir profesör ve ekibi, ilginç bir araştırma yapıyor. Soruları çok net:
“Kur’an’ın ahlaki ilkeleri, dünyada hangi toplumlarda daha çok yaşanıyor?”

Ölçütleri de öyle karmaşık falan değil. Kur’an’ın temel ahlak ilkeleri:
Adalet,
dürüstlük,
sözünde durmak,
emanete riayet,
liyakat,
yalan söylememek,
iftira atmamak,
hak yememek,
gıybetten kaçınmak,
insana saygı…

Sonra bu ölçütlere göre ülkeleri sıralıyorlar.

Sonuç?
İlk 10’da tek bir Müslüman ülke yok.
İlk 20’de yok.
İlk 30’da yok.

39. sırada Malezya.
40. sırada Türkiye.
41. sırada Suudi Arabistan.
42. sırada İran.

Peki ilk sıralar kim?
İrlanda, Yeni Zelanda, Finlandiya, İsveç, Norveç, Danimarka, Kanada…

Şimdi dur.
Bir nefes al.
Ve kendine dürüstçe şunu sor:
Kur’an’a inanmadığını söyleyen toplumlar, Kur’an ahlakını bizden daha mı iyi yaşıyor?

Bu tabloyu “Batı güzellemesi” diye geçiştirmek kolay. Ama bu kolaycılık bizi hakikatten uzaklaştırır. Çünkü bu tablo utandırmak için değil, uyandırmak için yeterince çarpıcı.

İslam Nerede Kayboldu?

Şimdi asıl soruya gelelim.
İslam nerede kayboldu?

Cevap düşündüğümüzden daha basit ama kabul etmesi zor:
İslam kaybolmadı. Biz kaybettik.

Çünkü biz İslam’ı ahlaktan koparıp ritüele hapsettik.
İbadeti hayatın merkezinden aldık, vicdanın yerine koyduk.
Namazı çoğalttık ama adaleti azalttık.
Oruç tuttuk ama yalanı bırakmadık.
Hacca gittik ama hakkı adaleti hafife aldık.

Kur’an ne diyordu?
“Sizin en üstün olanınız, Allah’a karşı en çok sorumluluk bilinci taşıyanınızdır.” (Hucurât 49/13)

Biz ne yaptık?
Üstünlüğü parayla ölçtük.
Makamla ölçtük.
Mezheple, cemaatle, etiketle ölçtük.

Allah takvayı merkeze koydu;
biz ise gösteriyi, alkışı ve görünmeyi.

Nebi Muhammed’i Yanlış Yerden Anlamak

Bak, burada çok kritik bir noktaya geliyoruz.

Biz Nebi’yi seviyoruz ama örnek almıyoruz.
Övüyoruz ama izlemiyoruz.
Yüceltiyoruz ama anlamıyoruz.

Oysa Nebi’nin hayatına baktığında şaşırırsın.
Hiç kimseye ayakkabısını hazırlatmamış.
Asasını taşıttırmamış.
Kimseyi önünde eğdirmemiş.
Kimsenin elini öpmesine izin vermemiş.

Mescitte özel bir yeri yok.
Kürsüden insanlara tepeden bakmıyor.
Halktan biri gibi yaşıyor.

Bir gün biri geliyor, titreyerek konuşuyor.
Neni Muhammed ne diyor biliyor musun?
“Sakin ol. Ben kral değilim. Ben kurutulmuş et yiyen bir kadının oğluyum.”

Şimdi dön bugüne bak.
“Din insanı” denilen bazı kişiler nasıl yaşıyor?
Kaç korumayla geziyor?
Kaç kişi önünde el pençe duruyor?
Kaç insan onun sözüne, Allah’ın ayetinden daha çok itibar ediyor?

Kur’an ne diyor?
“Sen onların üzerinde bir zorba değilsin.” (Ğaşiye 88/22)

Allah, elçisine bile baskı yetkisi vermezken,
kim bu insanlar Allah adına hüküm dağıtıyor?

Din Ne Zaman Bozulur?

Din, Allah’tan geldiği sürece berraktır.
Ama insanlar onu kendi çıkarları için kullanmaya başladığında bulanır.

Din ne zaman bozulur biliyor musun?
– Sorgulamak yasaklandığında.
– Aklın yerine kör itaati koyduğunda.
– Kur’an susturulup, insanlar konuşturulduğunda.
– “Bize uy” denip “Allah’a yönel” denmediğinde.

Kur’an bir “zikir”dir.
Yani hatırlatmadır.
Ama biz unuttuk.

Unutunca ne oldu?
Dini, Allah’tan değil; insanlardan öğrenmeye başladık.
Şeyhlerden,
cemaatlerden,
hocalardan,
liderlerden…

Ve böylece İslam, Allah’ın indirdiği olmaktan çıkıp,
insanların yorumladığı bir şeye dönüştü.

Kur’an Duvara Asılmak İçin İnmedi

Acı ama gerçek:
Kur’an bugün en çok evlerde var,
en az hayatta.

Okunuyor ama anlaşılmıyor.
Ezberleniyor ama yaşanmıyor.
Duvara asılıyor ama yere inmiyor.

Oysa Kur’an, mezarlık kitabı değil.
Nikâh kitabı hiç değil.
Hayat kitabı.

Bize neyi nasıl düşüneceğimizi,
nasıl adil olacağımızı,
nasıl konuşacağımızı,
nasıl yönetileceğimizi,
nasıl itiraz edeceğimizi öğretmek için indi.

Ama biz onu hayatın dışına ittik.
Sonra da “Neden böyleyiz?” diye şaşırdık.

İslam Bir Kontrol Mekanizması Değildir

Şunu net söyleyelim:
İslam, insanları kontrol etmek için gelmedi.
Özgürleştirmek için geldi.

Firavunlara karşı geldi.
Zorbaların karşısında durdu.
Gücü değil, hakkı savundu.

Ama bugün din, çoğu yerde tam tersine hizmet ediyor.
Sorgulama bastırılıyor.
İtaat kutsanıyor.
Adalet erteleniyor.

Oysa Nebi Mumammed’in örnekliği çok netti.
O, “ben sizden üstünüm” demedi.
“Ben de sizin gibi bir insanım” dedi.

Yanındakilerle aynı sofraya oturdu,
aynı yollarda yürüdü,
aynı zorlukları yaşadı.

İşte bu yüzden Allah onu “en güzel örnek” olarak tanımladı.
(Ahzâb 33/21)

Eksik Olan Din Değil, Biziz

Allah ne dedi?
“Bugün size dininizi kemale erdirdim.” (Mâide 5/3)

Yani din tamam.
Eksik yok.

Ama biz hâlâ diyoruz ki:
“İslam yaşanmıyor.”

Doğru.
Ama suçlu İslam değil.
Biziz.

Çünkü yaşamak zor.
Şekil kolay.

Adil olmak zor,
namaz kılmak daha kolay geliyor.

Başkalarının hakkından kaçınmak zor,
dua etmek daha konforlu.

Oysa Kur’an çok net:
İbadet, ahlaksızlığı örtmez.
Ritüel, zulmü meşrulaştırmaz.

Peki Ne Yapacağız?

Cevap büyük laflarda değil.
Küçük ama samimi adımlarda.

– Kur’an’ı başkasının ağzından değil, kendimiz okumaya cesaret edeceğiz.
– Kimsenin kutsallığına sığınmadan, Allah’ın ayetine bakacağız.
– El öpmeyi değil, hakkı savunmayı öğreneceğiz.
– Dindarlığı gösteride değil, davranışta arayacağız.

Çünkü Kur’an’ı yaşamak;
sadece secde etmek değil,
kimseyi ezmemektir.

Sadece oruç tutmak değil,
yalan söylememektir.

Sadece hac yapmak değil,
emanete ihanet etmemektir.

Eğer bunları yaparsak,
işte o zaman
Kur’an ahlakına en yakın toplum oluruz.

Ve belki o zaman,
“İslam neden yaşanmıyor?” sorusu,
yerini şu soruya bırakır:

“Biz nihayet ne zaman yaşamaya başladık?”

Gerçek olan Allah’ın lütfu, hata ise benim aczimdendir.

Selam ve esenlik, hakikati duyanların üzerine olsun.
aydinorhon.com