Kur’an, insanlık için bir rehber olarak indirilmiş, Allah’ın kelamı olarak kabul edilen kutsal bir metindir. Bu metin, insanlara doğru yolu göstermek, ahlaki değerleri pekiştirmek ve ruhsal bir derinlik kazandırmak amacıyla gönderilmiştir. Ancak, insanın bu kutsal metne karşı tutumu, sorgulanabilir hale gelmiştir.

Allah, Kur’an’ı indirerek insanlarla birebir muhatap olurken, çoğunluk bu kitaba yüz çevirip itibar etmemektedir. Bu durum, insanın Allah’a olan yakınlığını göz ardı etmesi ve kendi iradesiyle araya aracı koyması anlamına gelir. Oysa ki, Allah, yarattığı varlıklarla doğrudan iletişim kurmakta ve onlara doğru yolu göstermektedir.

İnsanların, yaratılanları ilahlaştırarak Allah’a ortak koşmaları, nankörlüklerinin bir göstergesidir. Bu tutum, insanın kendi yaratıcısına karşı duyduğu saygının ve bağlılığın ne denli zayıf olduğunu ortaya koymaktadır. Kur’an’da da belirtildiği gibi, “Kahrolası insan, ne kadar nankörsün!” (Abese 17). Bu ifade, insanın kendi varoluşunu ve yaratıcısını unutarak, başka varlıklara tapınma eğiliminde olduğunu vurgular.

Kur’an’a ve onun mesajına yüz çeviren insan, aslında kendi ruhsal derinliğini kaybetmekte ve Allah’a olan bağlılığını sorgulamakta. Bu nankörlük, insanın kendi varoluşunu sorgulamasına ve gerçek anlamda neye tapındığını düşünmesine neden olmalıdır. Allah’a olan yakınlığımızı hissetmek ve bu yakınlığı derinleştirmek, insanın en büyük sorumluluğudur.

Selam ve dua ile…
aydinorhon.com