Bugün İslam adı altında anlatılan pek çok inanç ve uygulama, Allah’ın kitabı olan Kur’an’dan değil; Resul’e atfedilen, doğruluğu şüpheli hadislerden gelmektedir. Oysa Kur’an, apaçık, eksiksiz ve detaylı bir kitaptır. (Enam 114)

“Ona, ancak arınmış olanlar dokunabilir.” (Vakıa 56:79)

Bu ayet, Kur’an’ın anlaşılmasıyla ilgili en çok yanlış anlaşılan ifadelerden biridir. Geleneksel yorumlara göre bu ayet, abdestsiz birinin mushafa dokunamayacağını söyler. Ancak ayetin bağlamı ve Kur’an bütünlüğü içinde anlamı çok daha derindir. “Dokunmak” burada fiziksel değil, kavramsal bir yaklaşımı anlatır: Anlamak, içselleştirmek, idrak etmek.

Çocukluk ve gençlik dönemlerimde dinî eğitimim genellikle hadis kitapları etrafında şekillendi. Buhari’nin hadis kitabını baştan sona okumuş olmama rağmen, Kur’an’ın mealini okumak gibi bir alışkanlığımız yoktu. O dönemlerde Kur’an, anlamı düşünülmeden okunur; ardından da ölülerimize hediye edilirdi. Bu durum toplumda yaygın bir anlayıştı ve kimse Kur’an’ı, yaşayanlara hitap eden bir rehber olarak görmüyordu.

İslam dininin temelini oluşturan Kur’an, müminlerin hayatında vazgeçilmez bir rehberdir. Kur’an, yalnızca ibadetlerin nasıl yapılacağını değil, aynı zamanda inancın özünü de öğretir. Bu makalede, Kur’an’ın önemi, şirk ve tevhid kavramları, ve insanların bu konulardaki sorumlulukları ele alınacaktır.

Kur’an, Allah’ın eksiksiz, açık ve detaylı şekilde indirdiği tek dindir (Enam 38, Nahl 89). Bu nedenle Kur’an, Allah katından gelen son ilahi rehberdir ve Allah onun açıklamasını da bizzat üstlenmiştir (Kıyamet 19). Peki, buna rağmen insanlar neden hadisleri Kur’an’ın tefsiri saymaktadır?

İnsanların büyük bir kısmı, kendilerini doğru yolda sandıkları hâlde, aslında Kur’an’dan uzak bir hayat sürmektedir. Bu, Kur’an’ın açıkça haber verdiği bir aldanış biçimidir. Zuhruf Suresi 36-37. ayetlerde bu duruma işaret edilir: