“Ehl-i sünnet” ve “ehl-i cemaat” kavramlarının birleşmesiyle oluşan ehl-i sünnet ve’l-cemaat yaklaşık 1150-1200 yıl öncesinden bugüne; Muhammed’in ölümünden yaklaşık iki asır sonra güya Nebi Muhammed’in ve sahabesinin uygulamaları olan, sünnetini takip eden ve onun etrafından bütünleşen bir kitleyi ifade ediyor.

İslam tarihinde Nebi, yalnızca bir beşer, aynı zamanda toplumun her alanında örnek alınması gereken bir şahsiyettir. Ancak, Nebi’nin hayatına dair birçok detay, zamanla rivayetler aracılığıyla aktarılmıştır. Bu rivayetler, Nebi’nin nasıl yemek yediğinden, tuvalete hangi ayakla girdiğine, cinsel gücünden eşleriyle olan ilişkilerine kadar uzanan geniş bir yelpazeyi kapsamaktadır.

Kur’an-ı Kerim, hayatımızın her alanında rehberlik eden bir kaynaktır. Ancak, Kur’an’ın okunmasıyla ilgili bazı yanlış anlamalar ve uygulamalar bulunmaktadır. Bu bağlamda, Kur’an’da anlamadan okumak yerine, anlamaya yönelik bir yaklaşım benimsemek gerekmektedir.

Al-i İmran 55. ayet: “Hani Allah şöyle demişti: ‘Ey İsa! Şüphesiz ki seni ben vefat ettireceğim; seni bana (katıma) yükselteceğim; seni kâfir olanlardan arındıracağım ve sana uyanları kâfir olanlardan kıyamet gününe kadar üstün kılacağım. Sonunda dönüşünüz sadece banadır ve ayrılığa düştüğünüz şeyler hakkında aranızda ben hüküm vereceğim.'”

İslam, insanları eşit yarattığını ve aralarındaki ilişkilerin adalet temelinde şekillenmesi gerektiğini vurgulayan birçok öğretiye sahiptir. Kur’an-ı Kerim’de yer alan Hucurat Suresi’nin 13. ayeti, kadın ve erkek ilişkileri üzerine bakın ne diyor:

Kur’an’a “Resüle” iman, Dinimizin temel taşlarını oluşturur. Ancak, bu inancın gereği olarak, Kur’an’ın öğretilerini hayatımıza taşımak ve uygulamak büyük bir önem taşımaktadır. Başkalarına hadis inkârcısı diyenlerin, kendi tutumlarını sorgulamaları gerekmektedir.