Kur’an’da “Âdem” kelimesi hem Nebi Âdem’i hem de insan soyunu temsil eder. Nebi Âdem, Allah’ın seçtiği ve vahiyle donatılmış kişidir; diğerleri ise insanlığın tamamını kapsar.

Nebiler, mucitler gibi ilham alır ama farkları şudur: Nebiler kendi isteklerinden bağımsız olarak sadece Allah’ın bildirdiğiyle hareket ederler. Onların “mucizesi” kitapları ve gaybî bilgileridir, şair veya falcı gibi değildirler.

Kur’an, Allah tarafından gönderilen tüm resüllerin aynı doğrultuda olduğunu ve aralarında ayrım yapılamayacağını vurgular (2/136).

Her resül, kendinden önce gelen resülleri doğrular ve kendisinden sonra gelecek nebileri müjdelemiştir (61/6).

Kur’an’ın gönderiliş amacı sadece ritüel okumalar veya büyüsel kullanımlar değildir. O, insanı doğruya, iyiliğe, hakikate götüren yol haritasıdır.

“Şüphesiz bu Kur’an, insanlara doğru yolu gösterir ve onları daha önce bilmedikleri pek çok şeyden haberdar eder.” (Nahl 89)

Kadir gecesi çoğu zaman Ramazan’ın belirli bir gecesi olarak görülür ve o gece yapılan ibadetlerin geçmiş günahları sileceği düşünülür. Bu yaklaşım, dini daha çok belirli zamanlara sıkışan bir ritüel alanı haline getirir. Oysa Kur’an’ın verdiği mesaj bundan çok daha geniştir.