Kardeşim, iman ve amel konusu İslam anlayışında çokça tartışılan bir mesele. Kimileri sadece iman yeter der, kimileri ise amelin olmazsa olmaz olduğunu savunur. Peki Kur’an ne diyor?

Kardeşim, düşünelim: Allah bize bir kitap indirmiş, yani Kur’an. Bu kitapta din adına ihtiyacımız olan her şey var. İnanç, ibadet, ahlak, helal-haram, hayat ölçüleri… Hepsi Allah’ın sözüyle belirlenmiş. O halde insan neden başka kaynaklara yönelir? İşte bu noktada çoğumuzun içine düştüğü bir yanılgı var.

Bir gün iki arkadaş sohbet ediyormuş. Biri diğerine demiş ki:
— Dün bir kitapta okudum, Nebi şöyle demiş…
Diğeri hemen sormuş:
— Nerede geçiyor bu? Kur’an’da mı?
— Hayır, filanca hadis kitabında. Ama çok değerli, herkes inanıyor.
Bunun üzerine arkadaşı gülümsemiş ve sormuş:
— Peki sen hiç düşündün mü, Allah’ın kendi sözü dururken neden başka bir sözün peşine düşelim?

Kardeşim, camilerde çok nadir duyarsın bu soruyu: Mezhepler Kur’an’a göre caiz midir? Sanki İslam, Hanefî’siz, Şafiî’siz, Caferî’siz olmazmış gibi bir anlayış yerleşmiş. Oysa dönüp Kur’an’a baktığında, Allah’ın dini nasıl birleştirdiğini, insanların ise nasıl böldüğünü çok net görürsün.

Kur’an’ın en temel kavramlarından biri “hidayet”tir. Hidayet, doğru yol, hakka yönelme, Allah’ın gösterdiği istikamet üzere yaşama demektir. Yani insanın karanlıktan aydınlığa, sapıklıktan doğruya, cehaletten ilme çıkmasıdır. Hidayet, yalnızca bilgi değil, aynı zamanda kalbin Allah’a yönelmesi, aklın ve iradenin O’nun gösterdiği ölçülerle uyumlu hale gelmesidir.