Geleneksel din anlayışında, duamızdan sonra veya herhangi bir ünlem gerektiren cümlelerin sonunda Yüce Allah’ı anarken, Muhammed’i de anma geleneğimiz vardır.
Nebi Muhammed döneminde Hanefi, Şafi, Hambeli ve Maliki gibi dini mezhepler yoktu. Dört halife döneminde de bu mezhepler mevcut değildi. Mezheplerin yokluğunda Müslümanlar dinlerini yaşamaya devam ediyorlardı.
O kadar çok Yüce Allah’a karşı yanlış cümleler kuruyoruz ki… Bunun sebebi Kur’an’ın sahibi olan Yüce Allah’ı tam anlamıyla tanımamamızdan kaynaklanıyor.
“Allah saptırmasın!”
“Allah şaşırtmasın!”
“Allah huzurunuzu bozmasın!“
Nebi, Allah’tan vahy edinmiş kişidir; resul ise, bizleri bu bilgileri (vahyi) iletme görevinde ki elçidir.
Kardeşim, gökyüzüne şöyle başımızı kaldırıp baktığımızda aslında her gün önümüzden akıp giden o müthiş düzeni ne kadar az düşündüğümüzü fark ediyoruz. Her şey o kadar sessiz, o kadar istikrarlı akıyor ki, çoğu insan bu düzeni sıradan bir akış gibi görüyor. Oysa Yüce Allah, göklerde ve yerde olup biten her şeyi hem bir ayet, hem bir uyarı, hem de bir hatırlatma olarak önümüze koymuş durumda.