Her cuma günü cep telefonlarımıza onlarca mesaj düşüyor: “Cumanız mübarek olsun.” Peki, birbirimizi tebrik ederek geçiştirdiğimiz bugünün, Yüce Allah’ın katındaki ve hayatın merkezindeki karşılığı gerçekten sadece bir kutlama mıdır? Camilerimizin cuma vakti tıklım tıklım dolup taşması, bu ibadetin amacına ulaştığını mı gösterir yoksa ortada Kur’an merkezli bakıştan uzaklaştığımız büyük bir çelişki mi var? Gelin, hep beraber camilerimizin kapısından içeri adım atalım ve Kur’an’ın aynasında gördüklerimizle yüzleşelim.
Kur’an, müminlere Allah’ın bütün elçilerine ayrım yapmadan iman etmelerini emreder. Bu, Nebi Musa’yı, Nebi İsa’yı ve diğer bütün nebileri Allah’ın gönderdiği elçiler olarak kabul etmek anlamına gelir. Aynı şekilde Allah’ın onlara indirdiği vahiylerin hak olduğuna da iman edilir.
Kur’an’ı okuyan birçok kişi şu soruyla karşılaşır: Allah, elçileri birbirinden ayırmamayı emrediyorsa, o hâlde bugün elde bulunan Tevrat ve İncil’in tamamını da Allah’ın kitabı olarak kabul etmek zorunda mıyız?
İlk bakışta bu iki konu aynı gibi görünebilir. Oysa Kur’an bunları birbirinden ayırır. Elçilere iman etmek başka şeydir; insanların elinden geçmiş metinlerin tamamını Allah’ın indirdiği şekliyle kabul etmek bambaşka bir şeydir.
Bu ayrımı yapamadığımızda Kur’an’ın kendi içinde kurduğu denge bozulur.
Önce Allah’ın ne emrettiğine bakalım.
Kur’an’da Allah’ın bazı nebileri diğerlerine üstün kıldığı bildirilir. Ancak bu üstünlük, bir nebinin diğerinden daha değerli olduğu anlamına gelmez. Kur’an aynı zamanda müminlere, Allah’ın bütün elçilerine ayrım yapmadan iman etmelerini emreder. Bu nedenle üstünlük, Allah’ın her nebiye verdiği farklı görevler, sorumluluklar ve örnek özelliklerle ilgilidir.
Kur’an’ı okurken bazı ayetler ilk bakışta insanı düşündürür. Bunlardan biri de Allah’ın nebilerin bir kısmını diğerlerine üstün kıldığını bildiren ayetlerdir. Peki bu üstünlük neyin üstünlüğüdür? Allah, nebileri değer bakımından mı birbirinden ayırmıştır, yoksa burada anlatılmak istenen başka bir hakikat mi vardır?