Kur’an’ın Aydınlığına Doğru: Uydurulmuş Dinden Arınmanın Zorlu Yolculuğu

Kardeşim, insanın kendi hayatına dışarıdan bakması bazen ne kadar zor oluyor değil mi? Çoğunluk, eline hiç Kur’an almadan, sadece duyduklarıyla bir din yaşıyor. Bir kısmı da “Ben Kur’an okuyorum” diyor ama okuduğu kitabın söyledikleriyle hayatında hiçbir kıpırdanma yok. Sanki biri kitabı okuyor ama başkası o hayatı yaşıyor. Böyle tuhaf bir kopukluk… Hadi basit sorular soralım:

“Abdesti nasıl alıyorsun?”
“Abdesti bozan şeyler neler?”

Cevap hep aynı. Atalardan ne duyduysa o. Kur’an’a bir bakmayı aklına getirdiğinde ise şöyle diyor: “Fazladan zarar gelmez.” Yani Allah’ın indirdiğinden fazlasını eklemekte sakınca görmüyor ama Allah’ın söylediğine tam olarak uymayı da gereksiz buluyor. Böyle bir zihniyet nasıl olur da hakikate yaklaşır?

Bugün “uydurulmuş din” kavramını duymayan pek kimse kalmadı. Yüce Allah’ın kitabının dışındaki tüm sözleri, kitapları, tarikatları, cemaatleri, otoriteleri dinin aslına ortak eden sistem işte budur. İnsanların kendi elleriyle yazdıklarını Allah’ın sözünün önüne koymalarıdır. Kur’an ise bu durumun eski bir hastalık olduğunu defalarca anlatır. Çünkü insanların zihinleri, kuşaktan kuşağa aktarılan kirli bilgilerle o kadar dolu ki, Allah’ın apaçık kelamı bile onlara ağır geliyor.

Şimdi bu kişi gerçekten Kur’an’a mı iman etmiş oluyor, yoksa atalarından devraldığı dine mi? Açık konuşalım, Mekkeli müşrikler de Allah’a iman ediyordu ama atalarının yolundan vazgeçemiyorlardı. Onları müşrik yapan şey buydu. Kur’an’ın söylediği yolun karşısına atalarının yolunu koydular. Bugün yaşanan da aynı şeyin modern bir versiyonu sadece.

Hakikate yönelmek gerçekten zor. Çünkü önce zihni temizlemek gerekiyor. Eski, yanlış, kuldan çıkmış bilgiler orada durdukça Kur’an’ın tertemiz mesajı o zihne işlemiyor. İnsan kitabı açıyor ama kitap ona açılmıyor. Bu yüzden Allah Vakıa Suresi 79. ayette, “Ona ancak temizlenmiş olanlar dokunabilir” buyuruyor. Bu, ellerin değil zihnin temizliğidir. Temizlenmemiş bir zihin, Kur’an’a dokunsa bile Kur’an ona dokunmuyor.

Ne acıdır ki, uydurulmuş dinin temsilcileri bu ayeti bile başka bir şeye çevirip “Bu, Kur’an’a abdestsiz dokunmayın ayetidir” diye anlatıyorlar. Sonra da rivayetlerle işi daha da karmaşık hale getirip, zaten zorlanan insanın Allah’ın kelamını okumasını iyice zorlaştırıyorlar. Yani Allah’ın kolaylaştırdığı dini, insanlar zorlaştırıyor.

Bak bir düşün kardeşim… Her yıl yüzlerce imam hatip, yüzlerce ilahiyat mezunu veriliyor. “Dini daha iyi öğrenmek için” deniliyor. Peki madem daha doğru bir din anlayışına sahip oluyoruz, toplum niye daha da kararıyor? Madem ilim çoğalıyor, ahlak niye azalıyor? Neden insanlar Kur’an’ın adaletinden, merhametinden, akıl çağrısından bu kadar uzak? Çünkü okunan şey Kur’an değil; okunan, Kur’an’ın üstüne yığılmış binlerce hurafe.

Tarih de zaten bunu söylüyor. Dört halife döneminden sonra kademe kademe Kur’an çizgisinden uzaklaşıldı ve sonuç ortada: hurafeler İslam’ın üstünü tamamen örttü. Oysa Allah’ın kitabı canlıdır, açıktır, insanı içten içe uyandırır. Fakat bir şartla: zihin temizse…

Bugün Kur’an’ı anladığı dilden okuyan ama eski alışkanlıklarından kopamayan insanın yaşadığı çıkmaz tam burada başlıyor. Ayet gözünün önünde ama kulaktan duyduğu bilgi ayetin önüne geçiyor. Kalıp öyle güçlü ki, Allah’ın sözü bile aradan sızamıyor. İşte bu yüzden önce temiz bir başlangıç yapmak şart. Allah’ın indirdiğini merkeze alıp, başka hiçbir sözü onunla eşdeğer görmemek şart.

Kardeşim, hakikat aslında çok yakın. Yeter ki insan, yıllardır zihninde biriken tortuları bir sünger gibi sıkıp atsın. Yeter ki, “Ben böyle gördüm” demeyi bırakıp “Allah böyle diyor” demeye başlasın. İşte o zaman Kur’an sadece okunan bir kitaptan çıkıp, insanın kalbine dokunan bir rehbere dönüşür. Ve işte o zaman hayat gerçekten değişir.

Gerçek olan Allah’ın lütfu, hata ise benim aczimdendir.

Selam ve esenlik seninle olsun.
aydinorhon.com