İNSANLAR ELİYLE GELEN CEZALAR VE EVRENİN DEĞİŞMEZ YASALARI

Kur’an’a göre dünya hayatı, insanların yaptıklarının karşılığını anında aldığı bir ceza alanı değildir. Eğer Allah, insanları kazandıkları sebebiyle hemen yakalasaydı, yeryüzünde hiçbir canlı kalmazdı. Bu nedenle hüküm ertelenmiş, insanlara belirli bir süre tanınmıştır:

“Eğer Allah, kazandıkları dolayısıyla insanları hemen yakalayıverecek olsaydı, yerin üzerinde hiçbir canlı bırakmazdı. Fakat onları belirlenmiş bir süreye kadar erteliyor.” (35/45)

Bu ertelemenin sebebi, dünya hayatının bir imtihan alanı olmasıdır. Allah, ölümü ve hayatı, insanların kimlerinin daha güzel davranacağını ortaya çıkarmak için yaratmıştır (67/2). Bu nedenle dünya, hemen ceza verilen bir mahkeme değil; insanın bilinçle sorumluluk aldığı bir süreçtir.

Kur’an, yeryüzündeki zulmün ortadan kalkmasını insanlara bağlar. Eğer insanlar zalimi durdurmazsa, yeryüzündeki ibadet mekânları bile ayakta kalamaz:

“Eğer Allah, insanların kimini kimiyle engellemeseydi, manastırlar, kiliseler, havralar ve mescidler yıkılıp giderdi.” (22/40)

Bu ayet, adaletin yeryüzünde insan eliyle sağlandığını gösterir. Zalimlerin durdurulması, gökten beklenen bir mucize değil; insanlara yüklenmiş bir sorumluluktur.

Kur’an’da anlatılan helak kavimleri de bu çerçevede değerlendirilmelidir. Onların başına gelenler, Allah’ın kendilerine zulmetmesi değil; kendi kurdukları bozuk düzenlerin sonuçlarıdır:

“Allah onlara zulmetmedi; fakat onlar kendi kendilerine zulmediyorlardı.” (3/117)

Helak, ani bir gazap değil; uzun süre ihlal edilen ilahi ölçülerin sonunda gelen toplumsal bir çöküştür.

Bu sonuçların önemli bir kısmı, Allah’ın evrene koyduğu değişmez yasaların işlemesiyle ortaya çıkar. Kur’an, Allah’ın sünnetinde bir değişiklik olmadığını açıkça bildirir:

“Allah’ın sünnetinde asla bir değişiklik bulamazsın.” (33/62)

Bu nedenle deprem, rızık, üretim ve toplumsal düzen gibi alanlarda sonuçlar, iman kimliğine göre değil; yasalarla uyuma göre gerçekleşir.

Rızık meselesi de bu yasalarla bağlantılıdır. Kur’an, dünya nimetlerinin isteyen ve bunun gereğini yapan herkese verildiğini söyler:

“Kim dünya ekinini isterse, ona da ondan veririz; kim ahiret ekinini isterse, Biz ona artırırız.” (42/20)

Bu ayet, dünya hayatında karşılığın çaba ve emekle ilişkili olduğunu açıkça ortaya koyar.

Resule itaat konusu da bu bütünlük içinde anlaşılmalıdır. Kur’an, resule itaati Allah’a itaat olarak tanımlar:

“Kim resule itaat ederse, Allah’a itaat etmiş olur.” (4/80)

Bu ifade, resulü merkeze almak için değil; onun taşıdığı vahyi merkeze almak içindir. Nebi Muhammed, Nebi İsa ve Nebi Musa, Allah’ın yasalarını askıya alan kişiler değil; bu yasaları hatırlatan elçilerdir.

Sonuç olarak Kur’an, Allah’ı keyfî şekilde cezalandıran bir ilah olarak tanıtmaz. Aksine Allah, yasa koyan, süre tanıyan ve insanı sorumlu kılan bir Rabb’dir. Dünya hayatında yaşananların gökten inmiş cezalar değil; insan eliyle üretilmiş sonuçlar ve Allah’ın evrene koyduğu değişmez yasaların işlemesidir.

“Başınıza gelen herhangi bir musibet, kendi ellerinizle yaptıklarınız yüzündendir.” (42/30)

Bu ayet, bölümün ana fikrini tek cümlede toplar:
İnsan, yaşadıklarını açıklamaya çalışmadan önce, kendi sorumluluğunu fark etmek zorundadır.

Aynı başlıktaki daha kapsamlı bilgiler için aşağıdaki web adresinde yer alan makaleyi inceleyebilirsiniz.

Gerçek olan Allah’ın lütfu, hata ise benim aczimdendir.

Selam ve esenlik, hakikati duyanların üzerine olsun.

aydinorhon.com