Kur’an, Allah tarafından gönderilen tüm resüllerin aynı doğrultuda olduğunu ve aralarında ayrım yapılamayacağını vurgular (2/136).
Her resül, kendinden önce gelen resülleri doğrular ve kendisinden sonra gelecek nebileri müjdelemiştir (61/6).
Tarih boyunca, elçiler, insanlara doğru yolu göstermek için gönderilmişlerdir. Ancak, bu elçilere karşı toplumların çoğu zaman alaycı bir tutum sergilediği görülmektedir. Kur’an-ı Kerim, bu durumu çeşitli ayetlerle dile getirerek, inananların karşılaştığı zorlukları ve alay etmenin sonuçlarını vurgular.
Kur’an’ın üzerinde önemle durduğu kavramlardan ikisi hak ve sıdk kavramlarıdır. Bu iki kelime çoğu zaman birbirine yakın anlamda düşünülür; fakat Kur’an’ın kullanımına bakıldığında aralarında ince ama önemli bir fark olduğu görülür.
Hak, gerçeğin kendisini ifade eder. Sıdk ise o gerçeğe bağlı kalmayı, doğru sözlü ve doğru davranışlı olmayı anlatır. Başka bir ifadeyle hak gerçeğin kendisidir, sıdk ise o gerçeğe sadakat göstermektir.
Kur’an’da “Âdem” kelimesi hem Nebi Âdem’i hem de insan soyunu temsil eder. Nebi Âdem, Allah’ın seçtiği ve vahiyle donatılmış kişidir; diğerleri ise insanlığın tamamını kapsar.
Nebiler, mucitler gibi ilham alır ama farkları şudur: Nebiler kendi isteklerinden bağımsız olarak sadece Allah’ın bildirdiğiyle hareket ederler. Onların “mucizesi” kitapları ve gaybî bilgileridir, şair veya falcı gibi değildirler.
Kur’an, Allah tarafından gönderilen tüm resüllerin aynı doğrultuda olduğunu ve aralarında ayrım yapılamayacağını vurgular (2/136).
Her resül, kendinden önce gelen resülleri doğrular ve kendisinden sonra gelecek nebileri müjdelemiştir (61/6).
“Deyin ki: Biz Allah’a, bize indirilenlere, Resül İbrahim, İsmail, İshak, Yakup ve torunlarına, Resül Musa ve İsa’ya verilenlere ve tüm nebilere Rabb’inden verilen her şeye inanırız. Hiçbirini diğerinden ayırt etmeyiz ve O’na teslim olmuşuzdur.”