Yazar: aydinorhon

İnsan ilişkilerinin temelinde güven vardır. Güvenin olmadığı yerde ne aile sağlam kalabilir ne dostluk derinleşebilir ne de toplum huzur bulabilir. İnsan bazen bunu geç fark eder. Bir kalp kırıldığında, bir söz tutulmadığında ya da bir emanet zedelendiğinde anlarız güvenin ne kadar büyük bir nimet olduğunu.
Kur’an ise bu gerçeği en baştan ortaya koyar. Güvenilir olmak, sadece güzel bir ahlâk değildir; imanın yansımasıdır. Çünkü Allah, insanı yeryüzünde sorumluluk taşıyan bir varlık olarak yaratmıştır. Bu yüzden Kur’an’da emanet meselesi yalnızca maddi şeylerle sınırlı değildir. İnsan hayatının tamamı emanet bilinciyle değerlendirilir.

İnsanların çoğu “hadis” denince Nebi’ye ait sözleri, “kavl” denince de sıradan bir sözü düşünür. Oysa Kur’an’a baktığında mesele bundan çok daha derin görünür. Çünkü Kur’an’da “kavl” kelimesi çok geniş bir anlam alanına sahiptir. Allah’ın sözü de kavldir, insanın sözü de kavldir, şeytanın sözü de kavldir.
Peki “hadis” nedir? Kur’an bu kelimeyi nasıl kullanır? Ve neden Allah kitabında özellikle “Bu hadisten sonra hangi söze inanacaklar?” diye sorar?

İnsanlar dua ederken kullandıkları bazı sözlerin ne anlama geldiğini gerçekten düşünüyor mu? Birçok insan farkında olmadan Allah’a doğrudan yönelmek yerine, araya bazı isimler koyarak dua ediyor. “Falancanın yüzü suyu hürmetine”, “filan zatın hatırı için”, “o büyük kişinin bereketiyle” gibi ifadeler artık sıradanlaşmış durumda.

İnsan hayatı boyunca en çok şu soruların cevabını arar:
“Allah kimi doğru yola iletir?”
“Kimi saptırır?”
“Kim bağışlanır, kim cezalandırılır?”
Çoğu insan, bu konuları kader anlayışıyla karıştırır. Sanki insanın iradesinden bağımsız bir şekilde Allah bazılarını seçiyor, bazılarını dışarıda bırakıyor gibi düşünülür. Oysa Kur’an’a baktığında çok net bir gerçekle karşılaşırsın: Allah insana yolu gösterir, seçimi ise insan yapar.