Kur’an, Allah tarafından gönderilen tüm resüllerin aynı doğrultuda olduğunu ve aralarında ayrım yapılamayacağını vurgular (2/136).
Her resül, kendinden önce gelen resülleri doğrular ve kendisinden sonra gelecek nebileri müjdelemiştir (61/6).
Kur’an’ın gönderiliş amacı sadece ritüel okumalar veya büyüsel kullanımlar değildir. O, insanı doğruya, iyiliğe, hakikate götüren yol haritasıdır.
“Şüphesiz bu Kur’an, insanlara doğru yolu gösterir ve onları daha önce bilmedikleri pek çok şeyden haberdar eder.” (Nahl 89)
Kadir gecesi çoğu zaman Ramazan’ın belirli bir gecesi olarak görülür ve o gece yapılan ibadetlerin geçmiş günahları sileceği düşünülür. Bu yaklaşım, dini daha çok belirli zamanlara sıkışan bir ritüel alanı haline getirir. Oysa Kur’an’ın verdiği mesaj bundan çok daha geniştir.
Kibir, insanın kendini olduğundan büyük görmesi ve başkalarını küçümsemesidir. Kur’an’a göre kibir sadece kötü bir davranış değildir; aynı zamanda insanın hakikati kabul etmesini engelleyen bir kalp hastalığıdır. Kibirli insan çoğu zaman gerçeği anlamadığı için değil, kendini üstün gördüğü için reddeder.
Kur’an’a yönelmek yalnızca onu okumakla değil, anlamaya yönelik bilinçli bir çaba ile mümkün olur. Bir metni doğru kavrayabilmek için dil bilgisi tek başına yeterli değildir; kavramların bağlamı, metnin bütünlüğü ve düşünsel derinliği dikkate alınmalıdır. Bu nedenle Kur’an’ı anlamak, kelimeleri tek tek çevirmekten ziyade, onların metin içindeki anlam örgüsünü ve verdiği mesajı kavramayı gerektirir.
Evren, tesadüflerin ürünü değil; ölçü, denge ve uyum üzerine kurulmuş bir düzendir. Kur’an, insanı göğe ve yaratılışa bakmaya davet ederek bu düzenin kusursuzluğunu fark etmeye çağırır. “Rahman’ın yaratmasında hiçbir uygunsuzluk göremezsin” ifadesi (Mülk, 3-4), varlık âlemindeki uyumun ilahi bir yasaya dayandığını gösterir. Güneş ve ayın belirli bir hesap içinde hareket etmesi (Rahman, 5) ve güneşin kendisi için belirlenen yörüngede akıp gitmesi (Yasin, 38) evrende rastlantı değil, ilahi takdirin bulunduğunu ortaya koyar.