Kardeşim, fark ettin mi, çoğu zaman insanlar kalabalığa bakıp orada bir doğruluk payı arar. “Herkes böyle yapıyorsa demek ki doğrudur” diye düşünür. Oysa Kur’an bize bunun tam tersini söylüyor. Çoğunluğun her zaman doğruyu temsil etmediğini, hatta çoğunlukla yanıltıcı olduğunu açıkça bildiriyor.
Geleneksel halk anlatımlarında “Hızır ile İlyas” olarak bilinen hikâye, aslında Kur’an’da farklı bir şekilde karşımıza çıkar. Kur’an, Nebi Musa ile bir “bir kul” arasındaki derin sorgulamaya yer verir. Bu “kul”, halk arasında Hızır olarak anılsa da, Kur’an ona isim vermez. Bu bilinmezlik, olayın tarihsel değil, manevi ve felsefi bir sorgulama olduğunu gösterir.
Kardeşim, gel Kur’an’ın kimlere hitap ettiğini ve bunun beraberinde getirdiği sorumluluğu biraz sohbet havasında konuşalım. Bazen insanlar Kur’an’ı sadece okumakla yetiniyor ama asıl mesele onu anlamak ve hayatına taşımak. İşte burada sorumluluk devreye giriyor.
Şimdi şöyle bir bakalım: Kur’an, gerçekten hayatımızda ne kadar yer ediyor? Bugün birçok insan onu yüksek raflara kaldırıyor, toz kondurmuyor, saygıyla başının üstünde tutuyor ama bir yandan da onun ne dediğine bakmıyor bile. Kimi zaman sadece “sevap kazanmak” için Arapça olarak okuyoruz. Kimi zaman da ölmüşlerimize “gönderi” yapar gibi mezarlıklara hapsediyoruz. Oysa Kur’an, ölüler için değil; diri olan, düşünen, sorumluluk hisseden insanlar için indirilmiş bir kitaptır. Rabbimiz, bu kitabı bize bir öğüt, bir uyarı ve bir müjde olarak göndermiştir. Ama biz onu anlamaya yanaşmadıkça, bu mesajların hiçbiri hayatımıza ulaşamıyor.
Kardeşim, düşün bir: Bir gün iki arkadaş sohbet ediyor. Biri, “Dün bir kitapta okudum, Nebi şöyle demiş…” diyor. Diğeri hemen soruyor: “Nerede geçiyor bu? Kur’an’da mı?” Arkadaşı ise “Hayır, filanca hadis kitabında, ama çok değerli” cevabını veriyor. Bunun üzerine diğeri gülümseyerek soruyor: “Allah’ın kendi sözü dururken neden başka bir sözün peşine düşelim?”
Doğaya bak: Gece gündüzün ardı ardına gelişi, yağmurun yağması, toprağın canlanması… Bunların hepsi bilinçli bir düzenin işaretidir. Kur’an bunu şöyle dile getirir: “Göklerin ve yerin yaratılışında, gece ile gündüzün ard arda gelişinde akıl sahipleri için deliller vardır.” (Âl-i İmrân 3/190).