Dinî inançlar arasında sıkça gündeme gelen şefaat ve aracılık konusu, Kur’an’da çok net ve açık bir şekilde ele alınmıştır. Allah, izni olmadan kimsenin kimseye fayda sağlayamayacağını ve cehennem azabından kimseyi kurtaramayacağını vurgular.
Kardeşim, düşünelim: Allah’ın kelamını anlatmak, insanları hakka çağırmak, bir ticaret mi, yoksa samimi bir görev mi olmalı? Bugün öyle bir noktaya geldik ki, kimi “din anlatıyor” adı altında tarife listesi çıkarıyor. Konferans, sohbet, vaaz… Hepsi etiketli. Ama Kur’an’a bakalım, Rabbimiz bize ne söylüyor?
Bugün neye itibar edeceğimiz çok önemli. Çünkü insanlık, Allah ile değil, Allah’ın kendisi ve kitabıyla anlatıldığı yerlerle doğru yola ulaşır.
Kur’an sadece bireysel bir rehber değildir; aynı zamanda bir toplumun nasıl yaşaması gerektiğini öğreten ilahi bir ölçüdür. Çünkü insan, yaratılışı gereği toplumsal bir varlıktır. Yani yalnız başına yaşamak için değil, bir arada yaşamak için yaratılmıştır. Dolayısıyla bireyin ahlakı ne kadar önemliyse, toplumun düzeni de o kadar önemlidir. Kur’an, bu iki alanı birbirinden ayırmaz; hatta biri olmadan diğerinin de eksik kalacağını vurgular.
Kur’an’ımız elimizden mi alındı?
Hayır, alamazlar! Çünkü Allah, onu koruma altına aldığını söylüyor:
Kardeşim, bir şeyi düşündün mü hiç: Belki de şu anda yaşayan bir ölü olabilirsin. Nefes alıyor, hareket ediyor, işine gidiyor, ibadet ediyorsun ama belki de ruhen ölmüş gibisin. Kur’an bu ihtimali çok ciddiye alıyor. Çünkü biz ölüyü sadece mezarda arıyoruz. Oysa Kur’an’a göre bazı insanlar hayatta oldukları hâlde kalpleri ölüdür.