Kur’an’a göre, başımıza gelen kötülüklerin kaynağı genellikle kendi eylemlerimizdir. (17:7) ayetinde belirtildiği gibi, “Bizlerin başına gelen kötülük kendi elimizledir.”
İslam, bireyin hayatını şekillendiren ve toplumsal düzeni sağlayan bir inanç sistemidir. Bu inanç sisteminin temelini oluşturan şartlar, Kur’an-ı Kerim’de belirtilen emirlerdir.
İslam, sadece inanmakla sınırlı bir din değildir; aynı zamanda aklı, düşünmeyi ve sorgulamayı merkeze alan bir yaşam biçimidir. Kur’an-ı Kerim, insanı defalarca aklını kullanmaya, düşünmeye ve olayları sorgulamaya davet eder. Çünkü akıl, insanın en büyük nimetlerinden biridir ve doğruyu yanlıştan ayırabilmesinin temel aracıdır.
Muaviye dönemi, dinde tahrifatın tohumlarının ekilmeye başlandığı bir dönemdir. Bu tahrifat Abbasiler döneminde de devam etmiştir. Hanefi mezhebi mensupları, İmam-ı Azam’ın yolunda gittiklerini düşünürler. İmam-ı Azam, Kur’an’ı hayatına taşıyan ve onun dışına çıkmayan imamların imamıdır.
Hayat, birçok zorluk ve karmaşa ile doludur. Bu süreçte, doğru yönlendirmelere ihtiyaç duyarız. İşte, Kur’an-ı Kerim’den alınan bazı öğütler, yaşamımızda rehberlik edebilecek değerli prensiplerdir.
İslam inancında, Allah’a olan iman, dinin temel taşını oluşturur. Bu bağlamda, Kur’an-ı Kerim’de yer alan bazı ayetler, Allah ile birlikte başka bir ilahı çağırmanın ne kadar tehlikeli olduğunu ve bu durumun insanın inancını nasıl zedeleyebileceğini vurgular. Aşağıdaki ayetler benzerleri bu konuyu açık bir şekilde ifade etmektedir: