Kur’an’ın en ağır uyarılarından biri, gerçeği gizleyenlere yöneliktir. Bu uyarı yalnızca geçmiş ümmetlere değil, kıyamete kadar gelecek bütün insanlara yapılmış evrensel bir ikazdır. Rabb’imiz, hakikati bilip de onu örtmenin sıradan bir hata değil, bilinçli bir tercih olduğunu bildirir.
Ey “Ben Müslümanım” diyen kardeşim…
Gel, önce kendimize dönelim. İsme değil, öz’e bakalım. Çünkü isim taşımak kolaydır; o ismin yükünü taşımak zordur.
Bir kadının ay hâli…
Her ay düzenli olarak yaşanan, yaratılışın içine yerleştirilmiş bir ritim.
Kanayan bir yara değil, kirli bir hâl değil; hayatın devamı için konulmuş bir sistem.
Peki bu hâl, gerçekten bir yasaklar zinciri midir?
Kadın ay hâlindeyken namaz kılamaz mı, oruç tutamaz mı, Kâbe’yi tavaf edemez mi?
Bu durum erkeklerin cünüp olmasıyla eşdeğer midir?
Bir söz düşünün… Aynı konuda iki farklı hüküm veriyor. Biri “yap” diyor, diğeri “yapma.” İkisi de aynı kişiye nispet ediliyor. Peki bu durumda ne yapacağız?
İşte mesele burada başlıyor. Çünkü din, çelişki kaldırmaz. Allah’ın kitabı için Rabb’imiz şöyle der:
“Onlar Kur’an’ı düşünmüyorlar mı? Eğer o, Allah’tan başkası tarafından olsaydı, içinde birçok çelişki bulurlardı.” (Nisa, 82)
Bir ismi ne kadar tanıyoruz? Bir insanı, bir düşünceyi, bir kitabı… Onu gerçekten okuyarak mı tanıyoruz, yoksa kalabalığın anlattığı kadar mı?
Ben, okumadan hüküm vermekten çekinirim. Hele ki bir insanı inancı üzerinden yargılamak söz konusuysa… Çünkü iftira, Kur’an’da ağır bir suç olarak geçer. Rabb’imiz, bilmediğimiz şeyin peşine düşmememizi emreder:
“Bilmediğin şeyin ardına düşme. Çünkü kulak, göz ve kalp; bunların hepsi ondan sorumludur.” (İsra, 36)
Bir düşünelim… İnsan neden dini parçalar? Hakikat tek ise, kaynak tek ise, ölçü tek ise; bu bölünmeler nasıl oluyor? Yüce Allah açıkça bildiriyor: “Halis (katıksız) din yalnızca Allah’ındır.” (Zümer, 3) Katıksız… İçine başka bir şey karışmamış, saf, arı, duru. Demek ki dinin sahibi de, koyucusu da, ölçüsünü belirleyeni de yalnız O’dur.