Kur’an-ı Kerim, şeytanın insan üzerindeki etkisini ve onun peşinden gidenlerin durumunu çeşitli ayetlerde ele alır. Şeytan, insanları saptırmak ve Allah’tan uzaklaştırmak için sürekli bir çaba içindedir. Aşağıda, şeytana pay olanların durumuna dair bazı ayetler incelenecektir.
Şu an başını kaldırıp baksan, gökyüzünü durağan, sakin ve her zaman oradaymış gibi kusursuz bir boşluk olarak görürsün. Peki, bu kozmik sakinlik hep böyle miydi? Hiç fark ettin mi, insanoğlu yüzyıllar boyunca üzerinde yaşadığı yeri sabit, gökleri ise tamamen bağımsız birer yapı zannetti. Oysa Kur’an, insan aklının henüz maddeyi bile tam tanımlayamadıgı bir dönemde, ezberleri bozan sarsıcı bir tespitle geldi: Gökler ve yer bir zamanlar tek bir bütündü, yapışıktı. Nebi aracılığıyla insanlığa ulaştırılan bu mesaj, bizi varoluşun o ilk hayranlık uyandıran saniyelerine, her şeyin tek bir noktada sıkıştığı o başlangıç anına götürür.
Bugün insanların yaşadığı din anlayışına baktığında ilginç bir manzara görürsün. Neredeyse her günün, her gecenin, her ayın ve her dönemin etrafına örülmüş onlarca uygulama vardır. Bazıları belirli gecelere özel anlamlar yükler, bazıları belirli sayıların kutsallığından söz eder, bazıları ise yapılmadığında eksiklik hissi oluşturacak kadar güçlü gelenekler meydana getirir.
Kur’an-ı Kerim, kelimelerin satır aralarına deryaları sığdıran eşsiz bir hitaptır. Bazen tek bir kelime, geçtiği farklı ayetlerde bambaşka pencereler açar önümüze. Bu zenginliğin en somut örneklerinden biri de en-necm terimidir. Hiç düşündün mü, bir kelime hem gökyüzündeki bir yıldızı, hem topraktaki gövdesiz bir bitkiyi, hem de insanlığın yolunu aydınlatan ilahi vahyi aynı anda nasıl ifade edebilir?
Farkında mısın, günümüzde insanların çoğu yüzünü doğrudan Allah’a dönmek yerine, kendilerine rehber edindikleri fani insanlara yöneliyor. Şeyhler, gavslar, kutuplar ve liderler… Sanki onlar araya girmeden, onlar elinden tutmadan kul Allah’a ulaşamazmış gibi bir inanç her geçen gün toplumda daha derin bir yer ediniyor. Oysa İslam’ın ve tevhidin en sarsılmaz temeli, hiçbir aracıyı kabul etmeksizin yalnızca ve yalnızca Allah’a kulluk etmektir. Evrende her türlü övgü, hamd, yücelik ve mutlak otorite sadece O’na aittir.
Hayatın akışı içinde insanı en çok düşündüren, hatta zaman zaman yolunu kaybettiren şey nedir, hiç düşündün mü? Net olmamak, gri alanlarda gezinmek ve kalbiyle dili arasına aşılmaz duvarlar örmektir. Kur’an, insanı sadece etten kemikten bir varlık olarak ele almaz; onun psikolojisini, niyetlerini ve karakter tahlillerini en ince ayrıntısına kadar önümüze serer. İşte bu tahlillerin en çarpıcı, en sarsıcı iki öznesi kâfir ve münafıktır.