Şimdi şöyle bir bakalım: Kur’an, gerçekten hayatımızda ne kadar yer ediyor? Bugün birçok insan onu yüksek raflara kaldırıyor, toz kondurmuyor, saygıyla başının üstünde tutuyor ama bir yandan da onun ne dediğine bakmıyor bile. Kimi zaman sadece “sevap kazanmak” için Arapça olarak okuyoruz. Kimi zaman da ölmüşlerimize “gönderi” yapar gibi mezarlıklara hapsediyoruz. Oysa Kur’an, ölüler için değil; diri olan, düşünen, sorumluluk hisseden insanlar için indirilmiş bir kitaptır. Rabbimiz, bu kitabı bize bir öğüt, bir uyarı ve bir müjde olarak göndermiştir. Ama biz onu anlamaya yanaşmadıkça, bu mesajların hiçbiri hayatımıza ulaşamıyor.

Kur’an’da “şeytan” ve “iblis” kavramları genelde dışarıda, görünmeyen bir varlık gibi düşünülür. Oysa ayetlere dikkatle bakınca bunun aslında insanın iç dünyasındaki sapma hali, yani nefsin kötü istekleri ve yanlış eğilimleri olduğu ortaya çıkıyor. Yani “şeytan” dediğimiz şey, insandan ayrı bir güç değil; insanın içinde filizlenen kötülük, kibir ve azgınlık hali. Kur’an’ın bu yaklaşımı bize çok önemli bir şey hatırlatıyor: sorumluluk bizim elimizde. Doğru yolu seçmek de sapmak da bizim irademizle oluyor.

Nisa 4/34 ayeti, “kadına vurmak serbesttir” gibi yanlış yorumlara konu olmuş bir ayettir. Oysa Kur’an, şiddeti değil; adım adım ilerleyen, merhamet ve adalet odaklı bir evlilik kriz yönetimi sunar.

Bugün toplumumuzda yaygın olarak kutlanan günlerden biri de “Mevlid Kandili”dir. Çoğu insan bunu dini bir gereklilik gibi görür, hatta kutlamanın imanın bir parçası olduğuna inanır. Oysa Kur’an’a baktığımızda, Allah’ın kitabında böyle bir günün ne emredildiğini ne de tavsiye edildiğini görürüz.

Kur’an’daki Yunus darbımesel genellikle fiziksel bir mucize gibi okunur: denize atılması, balık tarafından yutulması ve sahile bırakılması… Oysa Kur’an, bu olayı sembolik ve derin bir uyarı olarak sunar. Yunus’un yaşadığı karanlık; balığın karnı değil, insanın içsel yönsüzlüğü, gafleti ve manevî boşluğudur.