Az önce bir nar yedim. Elime aldığımda önce kabuğunu seyrettim, öylesine yüzeysel bir bakışla… Ama dikkat edince renklerin ahengi beni kendine çekti. Kırmızı, sarı ve turuncunun birleşiminden oluşmuş, adeta bir tablo gibiydi. Üstündeki küçük dümbül de narın güzelliğine ayrı bir zarafet katıyordu. Bıçakla üst kapağını hafifçe kaldırdığımda karşımda duran manzara tam da deyimlerde geçtiği gibi “nar gibi kıpkırmızı” idi. İçerisi öyle mükemmel işlenmişti ki, en ufak bir boşluk bile yoktu. Şeffaf kırmızının o göz alıcı tonu insanı hayran bırakıyor.

Nuh’un gemisi… Sadece geçmişte yaşanmış bir felaketin değil, her çağda yaşanan bir ayrışmanın adı. Kur’an bunu anlatırken, bize bir olaydan ziyade bir duruşu, bir tercihi, bir akıbeti hatırlatıyor. O gemi, tahta parçalarının bir araya geldiği bir yapı değil sadece; o gemi, vahye inananların bilinçle bir araya geldiği bir topluluktur. Her çağda yeniden inşa edilen, her dönemde yeniden inen bir hakikat platformudur.

Kur’an’daki Bakara 67–73. ayetler, yüzeyde bir “inek kesme” ve “öldürülen birinin diriltilmesi” hikâyesi gibi görünür. Ama Kur’an bütünlüğünde bu darbımesel, sadece bir mucize anlatımı değil; hakikatin üstünün örtülmesine, çıkarcılığa ve adaletin çiğnenmesine karşı bir uyarıdır. Hem o dönemin İsrailoğulları’na, hem de bugün yaşayan bizlere…

Kur’an’da “mucize” kelimesi doğrudan geçmez. Bizim kültürümüzde ise Kur’an’daki “ayet” kelimesi çoğu zaman mucize anlamında kullanılır ve bu, bazen yanlış anlamalara yol açar. Oysa Kur’an’da “ayet” kelimesi, kainatta Allah’ın yaratmış olduğu her şeyi kapsayan geniş bir anlam taşır. Bir insan, bir hayvan, hatta bir savaş bile “ayet” olarak ifade edilir. Nebileri diğer insanlardan ayıran en temel özellik ise, onlara verilen vahiydir. İşte bu vahiy, bizim geleneksel anlamda “mucize” diye nitelendirdiğimiz şeyin hakiki karşılığıdır.

Bugün “şeriat” kelimesi duyulduğunda, birçok insanın aklına sert kurallar, fiziksel cezalar ve siyasal sistemler gelir. Oysa bu algı, Kur’an’ın anlattığı şeriat kavramıyla büyük ölçüde çelişir. Çünkü Kur’an’da tanımlanan şeriat, insanın yaşamını anlamlı hale getiren, Allah’tan gelen bir hayat ölçüsüdür. Kısacası şeriat, Allah’ın vahiy yoluyla insanlar için belirlediği ilahi yaşam biçimidir.

Kur’an’da geçen her kelime, yüzeyde sade görünse de derin anlamlar taşır. Yusuf Suresi 70. ayette geçen “su kabı” da bunlardan biri. Yusuf’un öz kardeşini yanında tutmak için yüküne gizlice bir su tası koyması, aslında yalnızca bir eşya saklama meselesi değildir. Çünkü bu tas, ardından gelen ayette “hükümdarın su tası” olarak tanımlanır. Peki bu “hükümdar” kim? Yusuf mu, yoksa göklerin ve yerin gerçek hükümdarı olan Allah mı?