Çoğu insan, Nuh Nebi, ve Tufan kıssasını tarihsel ve fiziksel bir felaket olarak anlar. Ancak Kur’an, bu anlatıyı sadece tarihî bir olay olmaktan öte, insanlığın imtihanına, iman edenlerle etmeyenlerin ayrışmasına işaret eden bir mecaz ve ahlaki öğreti olarak sunar.

Kur’an’da anlatılan “Adem’e bütün isimlerin öğretilmesi” meselesi, çoğu zaman kişisel bir hikâye, yani bir birey olan Adem’e özel bir eğitim gibi anlaşılır. Oysa Kur’an’ın dili çok daha kapsayıcı ve simgeseldir. Burada Adem, yalnızca bir kişi değil, insanoğlunun tamamını, hatta insan türünün zihinsel ve ruhsal kapasitesini temsil eder.

Bugün birçok insan, İslam’ın kâfirleri sadece “kâfir oldukları” için öldürmeyi emrettiğini zannediyor. Oysa bu düşünce, hem Kur’an’ın ruhuna hem de Allah’ın adaletine tamamen ters düşer. Kur’an’ı baştan sona dikkatle okuyan herkes, İslam’ın bir barış dini olduğunu, inanç özgürlüğünü savunduğunu ve hiçbir inancı zorla kabul ettirmediğini net bir şekilde görecektir.

Kur’an kıssalarını okurken çoğu zaman zihinlerimizde daha önceden anlatılmış hikâyeler devreye giriyor. Bu anlatıların büyük bir kısmı ne yazık ki rivayetlerle, masalsı yorumlarla ve olağanüstü mucizelerle süslenmiş. Ancak Kur’an’a sadece Kur’an’la bakarsak, aslında anlatılmak istenen çok daha sahici ve uyarıcı bir tablo çıkar karşımıza. İbrahim’in ateşe atılması kıssası da bu açıdan önemli bir örnektir.

Toplum dediğimiz şey, aslında insanların birbirleriyle olan ilişkilerinden oluşan büyük bir ağdır. Bu ağı sağlam tutan en önemli şey ise ahlaktır. Ahlak varsa güven vardır, güven varsa huzur vardır. Ama ahlak çökerse, işte o zaman toplumun temeli çatırdamaya başlar. Çünkü ahlaksızlık sadece kişisel bir sorun değil, toplumsal bir hastalıktır.

Bir gün dost meclisinde oturuyorduk. Laf döndü dolaştı, din konusuna geldi. İçimizden biri birden yüksek sesle şöyle dedi:
— Dinden döneni öldürmek lazım!