Kardeşim, Kur’an’ı sadece lafzıyla, kelimeleriyle okuduğumuzda çok şey kaçırıyoruz. Çünkü Kur’an’ın amacı sadece “ne dediğini” aktarmak değil, insanın aklına ve kalbine “ne demek istediğini” de ulaştırmaktır. Onun için ayetleri sadece kelime kelime değil, bütünüyle kavrayarak okumalıyız. Her ayette açık bir mesaj vardır ama o mesajın içindeki hikmet çoğu zaman sadece yüzeyde görünmez. Derine inmek gerekir.

Kardeşim, Kur’an’ı dikkatle okuduğumuzda çok temel bir gerçeği görürüz: Allah kimseyi zorla saptırmaz, kimseyi de zorla bağışlamaz. Sapkınlık da bağışlanma da insanın kendi tercihiyle başlar. Allah, doğru ve eğri yolu yaratır; sonra da bize bu yolları sunar. Biz hangisini seçersek, Allah da onun gereğini yaratır.

Kur’an’da dua denince genellikle insanlar akıllarına semaya elleri açıp Allah’tan isteklerde bulunmak gelir. Ama dua, sadece istekleri sıralamak değildir. Aslında dua, arzuladığın yönde gösterdiğin çaba ve gayrettir.

Kardeşim, bugün toplumda yaygın bir kanaat var: Sanki her nebinin yanında doğaüstü güçler, göz kamaştırıcı mucizeler varmış gibi anlatılır. Hatta bazıları, mucize gösteremeyen bir elçiye inanmayı bile zor bulur. Ama Kur’an bu anlayışı açıkça reddeder.

Kur’an’a göre Allah katında geçerli olan tek din İslam’dır. Bu dine teslim olan kişiye ise “Müslüman” denir. Her kim Allah’a, ahiret gününe iman eder ve salih amel işlerse, o kişi Allah katında ecir kazanır. Ancak bu iman ve amel, Allah’ın gönderdiği vahye uygun olmalıdır. Günümüzde ise bu vahiy yalnızca Kur’an’dır.

Kur’an’daki sade görünen bazı kelimeler, derin semboller taşır. Yusuf Suresi’nde geçen “hükümdarın su kabı” da bunlardan biridir. Yusuf, öz kardeşi Bünyamin’in yüküne bu kabı yerleştirerek onu yanında tutmayı hedefler. Ancak bu plan basit bir taktik değil; merhametle örülmüş, adaletli bir stratejidir.